Toen Auke mij vroeg of ik af en toe een column wilde schrijven voor Olleke Bolleke, leek me dat een leuk idee. Dat vond ik nog steeds toen ik de eerste column schreef. En ook de onderwerpen daarna kwamen eigenlijk vanzelf. Maar inmiddels merk ik dat er soms een moment is waarop ik naar een leeg scherm zit te kijken en denk: waar moet ik het deze week over hebben?
Het ontbijtbuffet hebben we inmiddels gehad. De gereserveerde ligbedjes ook. En over Nederlanders in het buitenland valt gelukkig altijd nog wel iets te schrijven. Toch realiseerde ik me deze week dat veel mensen misschien niet weten waarom Thailand voor mij zo’n bijzondere plek is.
Mijn band met Thailand begon namelijk via mijn broer Rinus. Hij woonde jarenlang in Thailand, samen met zijn vriendin. In Jomtien runde hij Marktzicht, een plek die voor veel Nederlanders en Belgen een begrip is geworden. Mijn man en ik kwamen regelmatig naar Thailand om hem op te zoeken. Wat begon als een bezoek aan mijn broer, groeide langzaam uit tot een liefde voor het land.
Toen mijn broer overleed, veranderde er iets. De laatste keer dat we naar Thailand gingen, voelde anders. Het land was hetzelfde. De warmte was hetzelfde. De vriendelijke mensen waren hetzelfde. Maar mijn broer was er niet meer. Voor het eerst gingen we naar Thailand zonder hem op te zoeken. Dat voelde vreemd. Alsof er een stukje van Thailand ontbrak.
Afgelopen februari waren we opnieuw in Thailand. Dit keer voor iets bijzonders. In Marktzicht in Jomtien organiseerden we een herdenkingsfeest voor mijn broer. Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat ik moest verwachten. Maar wat was het druk. Mensen kwamen van alle kanten. Er werden herinneringen opgehaald, verhalen verteld en foto’s bekeken. Ik hoorde verhalen over mijn broer die ik zelf nog niet kende. Er werd gelachen, er werd geproost en af en toe zag ik ook een traan.
Wat mij misschien nog wel het meest deed, was het besef hoeveel mensen hem graag mochten. Pas op zo’n moment zie je hoeveel impact iemand op anderen heeft gehad, hoeveel vriendschappen er zijn ontstaan en hoeveel herinneringen mensen met zich meedragen. Dat heeft me ontzettend goed gedaan.
Misschien is dat ook wel een van de redenen waarom Thailand voor mij altijd bijzonder zal blijven. Er liggen herinneringen. Niet alleen van mij, maar van mijn broer en van heel veel mensen die hem hebben gekend.
En toch ben ik geen Thailandkenner. Ik ben hier pas vijf keer geweest. In deze groep zitten mensen die hier wonen, de taal spreken en Thailand veel beter kennen dan ik. Ik schrijf niet als deskundige. Ik schrijf als iemand die graag in Thailand komt, die zich blijft verwonderen en af en toe een verhaal deelt.
Daarom heb ik deze keer eens een vraag aan jullie. Waar zouden jullie graag een column over lezen? Wat valt jullie op in Thailand? Waar moeten jullie om lachen? Welke gewoontes begrijpen jullie nog steeds niet? Welke onderwerpen zouden volgens jullie een leuke column opleveren?
Misschien zit daar wel inspiratie tussen voor een volgende week. Want eerlijk is eerlijk: volgende week zit ik waarschijnlijk weer even naar een leeg scherm te kijken. En dan is alle hulp welkom. Al heb ik altijd het ontbijtbuffet nog achter de hand. Dat onderwerp blijkt verrassend onverwoestbaar.
Erica de Winter