BANGKOK — Thailand is begonnen met het uitgeven van niet burger identiteitskaarten, de zogenaamde roze kaarten, aan vluchtelingen uit Myanmar en hun kinderen. Voor veel bewoners van de grenskampen betekent de maatregel een doorbraak: zij krijgen voor het eerst toegang tot regulier betaald werk, gezondheidszorg en meer bewegingsvrijheid.

Het ministerie van Binnenlandse Zaken meldt dat circa 4.600 in kampen verblijvende Myanmarese personen tussen oktober 2025 en juli 2026 toestemming hebben gevraagd om legaal te mogen werken. Dat is slechts een fractie van de naar schatting 80.000 mensen die na gevechten in Myanmar in de opvangkampen terechtkwamen, volgens VN cijfers. Hulporganisaties beschouwen het beleid desalniettemin als een belangrijke stap richting economische inclusie; de UNHCR (Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties) noemde het identiteitskaartsysteem eerder een mijlpaal.

Op een landbouwbedrijf in Nakhon Sawan vullen kaarthouders planttray machines met grond en rijstzaad. De 25-jarige Ney La Jaw, jarenlang inwoner van het Mae La kamp, het grootste van negen grenskampen werkt nu ruim 200 kilometer van het kamp en verdient ongeveer 3.000 baht per week. Hij stuurt zijn inkomen naar zijn moeder in het kamp. Anderen, zoals de 27-jarige Sit Nyein Aye en de steigerbouwer Gay Lah, sparen voor land en huisvesting om hun gezinnen uiteindelijk uit het kamp te krijgen.

De regeling heeft ook een economische kant: na de massale terugkeer van Cambodjaanse arbeidsmigranten als gevolg van grensclashes sinds juli 2025 kampen boeren en werkgevers met personeelstekorten. Zij stellen dat Myanmarese werknemers doorgaans goedkoper zijn en dat zij onder eerdere regels vaak aan één werkgever gebonden waren; bij vertrek moesten ze terugkeren naar het kamp en wachten op hernieuwde werving.

Belangrijk is dat Thailand formeel geen vluchtelingenstatus kent en geen asiel verleent. De roze kaart biedt voornamelijk arbeidsrechtelijke toegang en beperkte sociale voorzieningen, maar geen volledige juridische bescherming. Mensenrechten en arbeidsorganisaties noemen de maatregel noodzakelijk maar onvolledig: structurele en politieke oplossingen blijven vereist voor duurzame bescherming.

De diplomatieke context is zichtbaar: recente bezoeken van hoge Myanmarese functionarissen aan Bangkok en een arbeidssamenwerkingsovereenkomst tussen beide landen laten zien dat migratie en arbeidsmobiliteit ook op regeringsniveau worden vormgegeven, met mogelijke gevolgen voor toekomstige migratiestromen en de regionale arbeidsmarkt.

Bron: channelnewsasia