ISAAN — In juni 2020 werd paraquat en chloorpyrifos gebannen, een ogenschijnlijke overwinning. Vijf jaar later blijkt uit tests dat 68% van het onderzochte fruit nog steeds boven de limiet zit. De rekening betalen vooral de boeren in Isaan.
Zo verloor de 62-jarig Khun Chuchart Srithachumuit Nong Bua Lamphu in 2017 zijn rechterbeen door blootstelling aan een landbouwgif. Zijn lot is geen uitzondering; zijn zaak hielp het verbod van 1 juni 2020 afdwingen, maar bracht hem geen herstel. Paraquat en chloorpyrifos werden op de strengste lijst geplaatst, terwijl glyfosaat, ondanks waarschuwingen, bleef toegestaan.
Eind 2024 nam Thai‑PAN 85 fruitmonsters uit twaalf provincies en liet die op 419 stoffen testen. Het resultaat: 68% overschreed de maximale residulimiet. Carbendazim—in veel landen verboden—werd het vaakst aangetroffen; ook chlorfenapyr en fipronil kwamen voor. Het verbod op twee middelen maakte plaats voor meer dan 230 andere chemicaliën; sommige worden zelfs onder oude, misleidende merknamen aangeboden. In november 2025 werd op een shopping‑app een product als “Paraquat” aangeboden dat in werkelijkheid diquatdibromide bleek te zijn. Sproeidrones verspreiden nevel en risico’s verder dan bedoeld; omwonenden en waterlopen lijden daaronder.
Economische werkelijkheid:
Ongeveer 45% van de Thaise suikerrietoogst komt uit Isaan, van kleine percelen onder contract. Hoge arbeidskosten en groeiende schulden duwen boeren richting pesticiden. De bodem slijt, kunstmest en leningen stapelen zich op, en de cirkel van afhankelijkheid draait door. Biologische alternatieven bestaan, maar zijn te duur en krijgen te weinig steun.
Enkele telers, zoals Krisana Tamvimol in Nonthaburi, investeren in dure hydrocultuur en ontsnappen zo aan pesticiden—maar dit blijft een luxe. Voor de meeste consumenten rest schillen, weken in azijn of zuiveringszout en veel wassen: lapmiddelen die de kern van het probleem niet wegnemen.
Het verbod van 2020 was hoopgevend op papier, maar in werkelijkheid bleef handhaving zwak en bood de markt alternatieven die de schade voortzetten. De zwaksten — de kleine boeren en hun gemeenschappen — betalen de hoogste prijs: verlies van lichaam, inkomen en vertrouwen.
Bron: axxo.co.th