Terug in de levendige nachten van Pattaya Walking Street, bewoog een onvergetelijke figuur zich stilletjes door de menigte. Een man zonder benen, gezeten in een rolstoel, bood handgemaakte bloemenkransen aan de passerende bezoekers aan. Temidden van neonlichten, luide muziek en eindeloze beweging, bracht zijn aanwezigheid een moment van rust en reflectie in de onrustige energie van de straat.

De bloemenkransen waren eenvoudig en kleurrijk, vaak gemaakt van kunstbloemen die zorgvuldig met de hand waren gerangschikt. Een klein bordje dat aan de rolstoel was bevestigd, droeg een boodschap die veel mensen bijbleef die hem opmerkte. Het sprak van imperfectie en hoop, en herinnerde voorbijgangers eraan dat zelfs kleine gebaren betekenis konden geven aan iemands leven.

Hij was geen performer, noch een luidruchtige straatverkoper die om aandacht vroeg. In plaats daarvan vertrouwde hij op stille volharding, terwijl hij langzaam door het nachtleven bewoog terwijl toeristen, barmeisjes en locals voorbijstroomden. Sommigen stopten om een krans te kopen, anderen hielden even stil om het bordje te lezen, en velen herinnerden hem nog lang nadat ze Pattaya hadden verlaten. In een plaats die bekendstaat om zijn excessen en illusies, vertegenwoordigde hij de realiteit, veerkracht en waardigheid.

Jarenlang werd de rolstoel bloemenverkoper een deel van het menselijke landschap van Walking Street. Hij symboliseerde een kant van Pattaya die zelden op ansichtkaarten werd vastgelegd, een herinnering dat achter de glamour elke nacht echte levens zich ontvouwden. Zelfs vandaag de dag blijven herinneringen aan hem gegrift in de gedachten van degenen die ooit die straat hebben bewandeld en zijn pad gekruist.

Deze oude foto inspireert me om terug te kijken naar deze bijzondere tijd in Pattaya, en zal zo nu en dan een leuke foto uit het verleden posten.

Heb jij specifieke herinneringen of verhalen over Pattaya die je wilt delen? Plaats ze dan als reactie op deze leuke kiekjes uit het verleden!

Olleke Bolleke in Pattaya