Tijdens de coronaperiode transformeerde de Walking Street Pattaya een schim van zijn vroegere glorie. Deze straat, ooit beroemd om zijn bruisende nachtleven, vol levendige neonlichten en de klanken van muziek, werd plotseling getroffen door een onwerkelijke stilte. De iconische ingang stond nog fier overeind, maar daarachter bevond zich een wereld die in duisternis en rust was gehuld, iets wat weinigen zich ooit hadden kunnen voorstellen.

In deze moeilijke tijden was Walking Street veranderd in een desolate plek, met lege straten en gesloten deuren. Bars, clubs en restaurants sloten hun zaken, hun borden uitgeschakeld en hun vriendelijke uitnodigingen verstomd. Slechts de straatlantaarns gaven een sombere schijn over de straat, terwijl motorfietsen ongebruikt geparkeerd stonden, als stille getuigen van wat ooit was. De vrolijke geluiden van gelach en muziek maakten plaats voor een verstikkende stilte, waardoor de straat een spookachtige sfeer kreeg. De lockdown veranderde dit symbool van leven in een herinnering aan de uitdagingen van die tijd.

De coronaperiode was een uiterst pijnlijke fase in de geschiedenis van Pattaya. Bedrijven stonden op de rand van faillissement, werknemers verloren hun banen, en een eens bloeiende gemeenschap werd abrupt tot stilstand gebracht. Walking Street, dat normaal gesproken tot in de vroege uurtjes gevuld was met leven, voelde nu aan als een verlaten straat, gevangen in de tijd.

Hoewel de stad uiteindelijk weer openging en de levensader langzaam herstelde, blijven de herinneringen aan die donkere nachten in ons geheugen gegrift.

Deze oude foto’s inspireren mij om terug te kijken naar deze bijzondere tijd in Pattaya, en zal zo nu en dan een leuke foto uit het verleden posten.

Heb jij specifieke herinneringen of verhalen over Pattaya die je wilt delen? Plaats ze dan als reactie op deze leuke kiekjes uit het verleden!

Verslag door Olleke Bolleke in Pattaya