Door Eric van Dusseldorp

Nederlander Richard (75) en Thaise Lek (25) vormen al een tijdje een innig stel. Het flinke leeftijdsverschil wordt door geen van beiden als een probleem gezien. “Gemiddeld zijn we 50, dat is mooi toch?” is een soort van lijfspreuk van de man. Qua schoonheid is het verschil zelfs nog iets prangender. “Ik weet het, ik ben moeders mooiste niet, terwijl mijn liefste er betoverend uitziet. Maar tel je ons op, en deel je vervolgens door twee, dan kom je op een gemiddelde. En rekening houdend met dat gemiddelde zijn we een mooi stel hoor.”

Daar kwamen Richard en Lek aanrijden. De eerste parkeerde zijn beslist niet goedkope en bovendien splinternieuwe wagen vlak voor het halfopen specialiteitenrestaurant waar hij een tafeltje gereserveerd had. Het etablissement is duidelijk voor de happy few, heb je niet veel geld, dan heb je daar niets te zoeken. Velen vragen zich af, waarom de overigens wat protserige tent geen Michelin-ster heeft.

Geen brave kantoorpik

Richard is dus op zijn zachtst gezegd niet onbemiddeld, maar zowel zijn uiterlijk als zijn manier van doen wekken de indruk dat hij zijn vermogen niet als brave kantoorpik heeft vergaard. Vermoedelijk was een alternatief circuit zijn deel, maar wat maakt het uit. Het gaat er immers niet om, hoe je aan je geld gekomen bent, het gaat erom dat je er veel van hebt. Althans, in Pattaya is dat zo.

Het stel nam plaats aan het gereserveerde tafeltje en bestelde de duurste fles champagne van het huis en de grootste kreeft – volgens de ober althans – die die dag in de badplaats was gevangen. Ze legden nog wat attributen op tafel die duidelijk aangaven dat het met de financiële welstand wel goed zat.

Muziek!

Het bestelde eten en drinken werd vrij snel geserveerd, maar het was nog wat stil in de zaak. “Muziek!” brulde Richard richting de bediening, kennelijk niet beseffend dat Nederlands door de obers niet verstaan wordt. Gelukkig kon Lek het inmiddels toegesnelde personeel vriendelijk uitleggen dat haar lief een aangename muzikale omlijsting erg zou waarderen.

De eerste tonen begonnen te klinken. “Ah, mijn lievelingslied. Het gaat over ons, Lek. Together we are beautiful.” Het lied danste als een milde golfslag over de tafels.

He walked into my life

(Hij liep mijn leven binnen)

And now he’s taking over

(En nu neemt hij het over)

And it’s beautiful 

(En het is prachtig)

Yes, it’s beautiful

(Ja, het is prachtig)

I’ve gone with better looking guys

(Ik ben met knappere jongens gegaan)

He’s gone with prettier looking girls

(Hij had eerder nóg mooiere meisjes) 

But now we’re beautiful

(Maar nu zijn we mooi)

I think we’re beautiful 

(Ik denk dat we mooi zijn)

I don’t need love affairs anymore 

(Ik heb geen liefdesaffaires meer nodig) 

Can’t you see, it’s the big money

(Zie je het niet, het is het grote geld)

BULLSHIT! Klonk het opeens keihard door het restaurant. Het was Richard, die bovendien met zijn vuist op tafel sloeg. Daar bleef het even bij en het liedje ging verder:

You really must agree

(Je moet het er echt mee eens zijn)

Together we are beautiful 

(Samen zijn we mooi)

En zo kabbelde het nummertje naar het einde.

“Iets niet naar wens?”

Een inmiddels gearriveerde ober kwam vragen of er misschien iets niet naar wens was. “Iets niet naar wens?”, repliceerde de Nederlander. Hij nam nog een trek van zijn honderd euro kostende Havana. “Er werd gezongen: Can’t you see, it’s the big money, in plaats van wat het echt moet zijn: Can’t you see, it’s the chemistry. Ja, ik ken het liedje goed, want het gaat duidelijk over mij en mijn vriendin. Hier is een grap uitgehaald.”

De ober antwoordde dat hij het met de kok zou overleggen. Richard: “De kok, de kok? Roep liever de baas.” En zo geschiedde, na twee minuten meldde een enigszins geschrokken patron zich bij het duo. De Nederlander legde het nog eens uit, waarna de Britse eigenaar zijn grimlach met moeite in bedwang kon houden. Hij kwam met de volgende, opvallende uitleg.

Chemistry stiekem vervangen door big money

“Kijk, mijn zoon houdt wel van een grapje. Hij zat met Suno te spelen en bedacht opeens dat hij in dit liedje het woordje ‘chemistry’ makkelijk kon vervangen door ‘big money’. En dat deed hij dus. Wie niet strikt naar de tekst luistert, hoort het verschil niet. We zetten het nummer steeds op als er eh… een bepaald type koppel binnenkomt. Het personeel gniffelt dan onopgemerkt als de muziek is opgezet. De gasten om wie het gaat, merken het in de regel niet en de enkele keer dat dat wel zo is, reageren ze schaterlachend. U bent eigenlijk de enige die boos lijkt.”

Gratis ijs als goedmakertje

Richard bromde wat onverstaanbaars. “Maar”, vervolgde de baas, “om het goed te maken krijgen u en uw vriendin na het diner een gratis ijsje.” De Nederlander mompelde nog wat, maar zijn humeur leek iets te verbeteren. De combinatie ‘Hollander’ en ‘gratis’ is immers een sterke en dat was de door de horecapraktijk gepokt-en-gemazelde eigenaar na vele jaren ook bekend. Het voorstel werd geaccepteerd.

De ober liep weg en Richard wendde zich tot Lek. “En toch zie ik er de lol niet zo van in, het is bij ons toch de chemie die ons bindt, niet mijn geld?” Dit aangehoord hebbend, hield Lek een zakdoek voor haar neus alsof ze moest niezen. Richard keek haar aan. “Together we are beautiful, toch?” Er viel een korte stilte, waarna het meisje vervolgde met: “Het is toch een beetje jouw kant van het verhaal.”

Together we are…

“En waarom dan, wat is dan jóúw kant van het verhaal?” wilde de man weten. Lek keek diep in haar glas. Er viel een korte, maar toch wel pijnlijke stilte. “Together we are beautiful, toch?”, herhaalde Richard.
Lek: …….
Richard: …….
Lek: “Uhm, together we are RICH.”