PATTAYA: Nee, een paradijsvogel kan ik haar niet noemen, wel een tragische zielepoot uit de krochten van Pattaya. In de vroege jaren 2000 was Pattaya beroemd om zijn felle lichten en nachtleven, maar een figuur viel iedereen echt wel op: “het spook van Pattaya.” Geen bovennatuurlijke geest, maar een menselijke aanwezigheid die door de straten dwaalde.

Ze liep door de bekende uitgaansbuurten, zwaar opgemaakt, soms schreeuwend. Dat gedrag maakte omstanders ongemakkelijk, maar wie achter die uitbarstingen keek, zag een beschadelde ziel: mentale en neurologische letsels die haar handelen bepaalden. Er werden verhalen rondgesponnen — over verloren liefde met een buitenlander, over mishandeling, over een motorongeluk waarbij haar man omkwam en zij met hersenletsel overbleef. Welke versie ook dichtbij de waarheid kwam: de feiten waren mistig en haar leven bleef een halve legende.

Toch waren er ook zachte momenten. Barmeisjes die haar eten gaven, omstanders die haar beschermden tegen de hardheid van de nacht. In die gebaren lag menselijkheid — een getuigenis van de stad die tegelijk losbandig en zorgzaam kan zijn. Zij werd een symbool van Pattaya’s verborgen kanten: het contrast tussen vreugde en gebrokenheid.

De spook van Pattaya was geen monster. Ze was een vrouw, stukgelopen door omstandigheden, wandelend in de marge van een stad die snel vooruitging. Haar aanwezigheid dwingt tot stilstand: achter elk gerucht schuilt een menselijk verhaal, met pijn, liefde en verlies.

Pattaya herinnerde zich haar niet uit angst. Ik vergeet haar niet — omdat haar gezicht, haar kwetsbaarheid en de kleine vriendelijkheid die haar werd bewezen, onuitwisbaar zijn.

Deze oude foto’s brengen me terug naar die tijd. Af en toe zal ik er een delen — een klein venster naar het verleden.

Heb je herinneringen of verhalen over Pattaya die je wilt delen? Reageer gerust op deze kiekjes uit het verleden.

Verslag door Olleke Bolleke in Pattaya