BANGKOK: Een eenvoudige vraag op social media heeft een enorme respons teweeggebracht. Een gebruiker vroeg naar de kenmerkende geur van de metro in Bangkok. De antwoorden van reizigers onthullen een verrassende wereld van geuren onder de stad.
In de Facebookgroep “คนขึ้นรถไฟฟ้า – คอมมูนิตี้” (grof vertaald) Subway Riders Community) stelde een gebruiker de cruciale vraag. Ze beschreef de geur van de Metropolitan Rapid Transit (MRT) als eigenaardig, specifiek en onvergelijkbaar. Noch prettig, noch onprettig, maar gewoon uniek. Deze ogenschijnlijk simpele vraag leidde tot een levendig debat onder duizenden forenzen, waarbij iedereen zijn eigen theorieën en percepties deelde.
Uit het gesprek bleek dat elk metrostation een eigen, kenmerkend geurprofiel heeft. Station Phra Ram 9 ruikt naar verse wafels, terwijl Bang Sue een vleugje inktvis heeft. Bij Wat Mangkon hangt de geur van gedroogde Chinese producten in de lucht, en station Sukhumvit, vlakbij het BTS-station, ruikt naar citroengras en muggenspray.
Andere opmerkelijke beschrijvingen zijn: Huai Khwang ruikt naar medicinale zalf, Samyan naar wierook, het regeringscomplex soms naar gras, en Kamphaeng Phet naar durian.
Maar waar komen deze geuren vandaan?
Veel gebruikers probeerden een plausibele verklaring te vinden. Vaak genoemde oorzaken zijn bentonietklei, metalen materialen en smeerolie uit de tunnels. Het ventilatiesysteem, de stalen rails en de specifieke lucht in de tunnel zouden ook verantwoordelijk kunnen zijn voor de kenmerkende geurmix. Anderen vermoeden muffe vochtigheid, airconditioning, schoonmaakmiddelen en opgehoopte menselijke geuren.
Van walgelijk tot nostalgisch
De reacties van passagiers zijn gemengd. Sommigen associëren de geur met sterke lichaamsgeur tijdens de spits of onaangename geuren op bepaalde stations, terwijl anderen er een oprechte voorliefde voor hebben ontwikkeld. Iemand gaf zelfs toe soms een rit te maken, puur om de vertrouwde sfeer en geur opnieuw te ervaren. Een andere gebruiker omschreef de geur poëtisch als “de geur van vooruitgang.”
Wat begon als een simpele online vraag, is uitgegroeid tot een sociale spiegel. De discussie laat zien hoe mensen hun stedelijke omgeving ervaren en hoe ze deze gezamenlijk willen interpreteren. Het bewijst ook dat de MRT meer is dan alleen een vervoersmiddel; het is een zintuiglijke ervaring die de inwoners van Bangkok met elkaar verbindt.
Het mysterie rond de ultieme “MRT-geur” zal waarschijnlijk onopgelost blijven. Maar één ding is duidelijk: de metro van Bangkok ruikt naar thuis, naar het dagelijks leven en naar een uitgestrekte ondergrondse metropool.
Sommigen noemen het “de geur van vooruitgang.” Anderen zeggen: medicijnen, zweet, metaal, durian. En plotseling discussieert een heel netwerk over hoe Bangkok nu eigenlijk aanvoelt – niet hoe het eruitziet. Zijn het juist die alledaagse details die een stad werkelijk vormgeven? Of laat dit debat simpelweg zien hoe gewend we raken aan dingen totdat ik aan jullie de simpele vraag stel: “Weten jullie … wat daar zo stinkt?”
Olleke Bolleke in Bangkok.