Neem je een gast op in je huis, dan loop je soms tegen hardnekkige verschillen in opvattingen aan. Lek, een jonge vrouw die uit de Isan komt, woont al jaren met Richard, een wat oudere Nederlander, in Pattaya. En eigenlijk vanaf het begin al vroeg hij zich af: “Ik heb nu wel een vriendin uit de Isan gehaald, maar hoe krijg ik de Isan uit mijn vriendin?” Dat lijkt heel moeilijk en eigenlijk lukt het gewoon niet.

Water uit de kraan

Het is al veertig jaar zo dat kraanwater in Pattaya, net als in Nederland en België, gewoon drinkbaar is, zeker in condominiums en hotels. In de Isan is dat niet zo, maar probeer het verschil eens uit te leggen aan een bezoeker uit die Thaise provincie. Iedere keer als Richard wat kraanwater neemt om thee of koffie te zetten, zijn tanden poetst of een slokje neemt om een pilletje door te slikken, stuift Lek op hem af. “Water uit kraan niet goed. Jij ziek worden!” Een omstandige uitleg dat dat niet zo is en het feit dat Richard nooit ziek is geworden van Pattayaans kraanwater – maar overigens wel van vreemd Isans eten – overtuigde haar niet. En nog steeds zeult ze wekelijks met vijfliterflessen water uit de 7-11 richting Richards condo. [Disclaimer: ik zou de kraan wel even eerst 10 seconden doorspoelen en voor echt grote hoeveelheden, bijvoorbeeld voor op reis, overwegen om voor de zekerheid toch fleswater te nemen. EvD]

Pleepapier door de plee?

Lek was nog geen dag bij Richard in zijn appartement, of ze schafte een plastic prullenbak voor de badkamer aan. “Waarom dat zo?” vroeg Richard. Ze antwoordde: “Toiletpapier niet door toilet, dan toilet verstopt.” Diezelfde dag nog probeerde hij haar duidelijk te maken dat in Pattaya de riolering dusdanig is, dat die makkelijk redelijke hoeveelheden toiletpapier kan verwerken. Dus geen enkel probleem voor hotels, condominiums, restaurants en overheidsgebouwen, want die zijn allemaal aangesloten op het rioleringssysteem. Lek geloofde het niet, want als het in de Isan niet zo is, dan is het in Pattaya echt niet anders. De prullenbak staat er nog steeds en Lek, die uiteraard van nature ‘aan de spuit’ is, gooit zelfs het ene velletje dat ze gebruikt om haar eh, hoe zeg ik het netjes, eh kontje te deppen, in de plastic box. Richard probeert inmiddels al niet meer haar duidelijk te maken dat er best wat papier ongestraft door de wc kan.

“De dokter heeft altijd gelijk”

Leks zevenjarige kindje uit een eerdere relatie kwam een paar dagen langs en ze sliepen gedrieën in zijn ruime condo. Plots brak de hel los: kleine Fon had opeens een snotneusje. “Ik moet met haar naar clinic.”, stamelde ze. “Waarom?”, repliceerde Richard, wetende dat een snotneusje in Nederland en België gewoon overgaat. Maar Lek wist het beter: “Als kind heeft snotneus, dan gaan naar dokter. Dat zegt dokter. En dokter altijd gelijk hebben.” Richard was verslagen. Een uur later kwamen moeder en dochtertje terug van de kliniek. Met een tas vol met pillen en sprays. “Is dat nu echt nodig?”, vroeg Richard. “Ja, dokter zegt nodig. En dokter altijd gelijk hebben.” Ze gaf hem de nota. Huh, 1500 baht? “Waar heb je dat allemaal gekocht?” wilde hij weten. “Bij de dokter”, antwoordde ze. “Maar waarom heb je de recepten niet gevraagd om daarmee naar de pharmacy te gaan? Dat is vele malen goedkoper.”  “Dokter zei: liever bij hem kopen.” Er viel een ongemakkelijke stilte. “En dokters altijd gelijk hebben”.