THAILAND: Het is middernacht in Bangkok. De lucht is plakkerig, de neonverlichting van de 7-Eleven flikkert uitnodigend en binnen staat een rij hongerige locals en vermoeide expats ongeduldig te wachten op hun magnetronmaaltijd.
En dan stappen ze binnen: de zelfbenoemde ‘Board of Directors’. Een groepje van vijf toeristen dat niet gekomen is voor een snelle dorstlesser, maar voor een vijandige overname van het volledige watersegment.
Wat een simpele transactie van dertig seconden zou moeten zijn, verandert ter plekke in een spoedzitting van het Internationaal Monetair Fonds. Midden voor de kassa wordt de formatie ingenomen en begint de verhitte discussie over de vraag of het mineraalwater van 15 baht een verantwoorde investering is, of dat het huismerk van 10 baht een beter rendement oplevert voor het vakantieportfolio.
Terwijl de rij achter hen inmiddels tot ver buiten de automatische schuifdeuren reikt, worden er valuta-omrekenapps bijgehaald en wordt de actuele wisselkoers nauwkeurig afgezet tegen de resterende vakantiedagen. Het is geen dorst meer; het is een complexe risicoanalyse geworden waarbij geen detail over het hoofd mag worden gezien.
Wanneer de knoop na zeven minuten polderen eindelijk is doorgehakt, volgt de absolute meesterzet. Met de onverstoorbare zelfverzekerdheid van een durfkapitalist stapt de woordvoerder naar de negentienjarige caissière, die al acht uur lang niets anders heeft gedaan dan barcodes scannen. Met een stalen gezicht volgt de vraag of er bij de afname van drie flesjes misschien een ‘special price’ of een ‘bulk discount’ geregeld kan worden.
De caissière staart wezenloos naar het schermpje, zoekend naar een knop die simpelweg niet bestaat, terwijl de man achter de groep hoorbaar begint te zuchten met zijn bevroren broodje bapao in de aanslag. Laten we eerlijk zijn: onderhandelen over een kwartje is geen ‘Wolf of Wall Street’ flex, maar een pijnlijk gebrek aan sociaal bewustzijn.
Als je dagbudget zo precair is dat er een voltallige raad van bestuur aan te pas moet komen om vijftig cent uit te geven aan vloeistof, dan is er een veel simpelere oplossing. Loop rustig terug naar je budgethotel, draai daar de kraan open en les je dorst. Het bespaart je 15 baht, het bespaart de lokale bevolking een collectieve zenuwinzinking, en het bespaart de wereld de aanblik van een vijfkoppige commissie die probeert de wereldmarkt te veroveren, één plastic flesje per keer.
Note: De personages in dit verhaal zijn gebaseerd op een herkenbaar stereotype en dienen puur ter vermaak. Eventuele gelijkenissen met bestaande personen, onderhandelingsteams of vriendschappen die sneuvelden boven het koelschap, berusten op louter toeval.
Auteur: Ger Vonken