ALLERGIE

Een man gaat naar het gemeentehuis om te solliciteren voor een baantje.

De personeelschef vraagt: “Hebt u een allergie?”

De man antwoordt: “Ja, ik kan niet tegen koffie.”

Hij werd verder gevraagd: “En hebt u enige lichamelijke beperkingen?”

“Ja, ik kan niet lang rechtop staan, mijn benen zijn zwak. Dat is de reden dat ik graag dit kantoorbaantje zou willen hebben.”

“Nog een laatste vraagje: Hebt u officieel erkende beperkingen?”

De man antwoordt: “Na een ongeval moesten mijn twee teelballen geamputeerd worden.”

De personeelschef is tevreden want nu kan hij de sollicitant aannemen en tewerkstellen volgens de graad van zijn beperking.

“U hebt de baan! De gewone werkdag begint om 8 uur en eindigt om 16 uur. U kunt zich morgen om 10 uur aanmelden en op dat tijdstip mag je elke dag komen.”

De sollicitant is verward en vraagt: “Als de werkdag om 8 uur begint, waarom moet ik dan pas om 10 uur hier zijn?”

“We zijn een overheidsdienst. De eerste twee uur staan we in de koffiekamer te kletsen, drinken we koffie en krabben aan onze ballen. Ik zie geen enkele reden waarom u daarbij zou moeten zijn.”

JA ZEKER, BIJ DE APOTHEKER!

Jefke met luide stem bij de apotheker: “Drie dozen condooms in verschillende maten!”

Iedereen staat aan de grond genageld.

De apotheker reageert het vlugst:

TEN EERSTE zegt hij, roept men niet zo!

TEN TWEEDE is dit niets voor kleine kinderen, en

TEN DERDE stuur je vader zelf maar hier heen.

Maar Jefke laat zich niet ontmoedigen:

TEN EERSTE, antwoordt hij, heb ik op school geleerd dat men luid en duidelijk moet spreken.

TEN TWEEDE is dat niets VOOR kleine kinderen maar wel *

TEGEN kleine kinderen.

TEN DERDE gaat dit mijn vader niets aan, ze zijn namelijk voor mijn moeder die morgen voor een week naar Turkije vliegt!

HOE HET UIT RAAKTE MET MIJN EERSTE LIEF

Daags voor Valentijn!

Veel jongens raken aan een lief (of andersom) door een geschenk te geven. Ik ben de mijne erdoor kwijtgeraakt.

13 februari, daags voor Valentijn, kocht ik haar een paar handschoenen. Maar dezelfde dag ging mijn zuster in dezelfde winkel een paar slipjes voor zich kopen. De twee pakjes werden thuis bezorgd.

Door een spijtige vergissing kwamen die handschoenen bij mijn zus terecht en die slipjes bij mijn verloofde.

Dat was nog niets, maar een e-mailtje dat ik geschreven had, kwam samen met die slipjes bij mijn verloofde. 

De brief luidde zo:
Liefste schat,

Dit kleine geschenkje is voor je Valentijn. Ik heb ze zelf gekocht en dacht dat je ze best kon gebruiken, aangezien je er de laatste tijd geen meer draagt. 

Daar je oude, door het dikwijls nat worden, van kleur veranderd waren… en de naad was losgegaan van het dikwijls aan- en uittrekken, bracht het me ertoe jou nieuwe te kopen.

Eerst wilde ik lange kopen, maar mijn zus zei dat de korte modellen mode waren. Het is een vaste kleur die niet afgaat. De winkeljuffrouw heeft mij de hare laten zien en die waren al drie keer gewassen. Ze waren nog zo goed als nieuw.

Ze mogen getoond worden zonder te blozen. Ik heb de bruine kleur gekozen omdat je hier het vuil niet zo vlug op ziet. De winkeljuffrouw heeft ze even aangetrokken en ze stonden haar heel goed.

Als je ze voor de eerste keer draagt, moet je er talkpoeder in doen, dat bevordert het schuiven. Als je ze wast, moet je ze aanhouden, anders krimpen ze teveel.

Ik hoop dat je ze draagt met dezelfde gevoelens als ik ze je schenk.

Fijn weekend,
Reinold