CHIANG MAI — Zestienjarige Pholphak en zijn veertienjarige broer Wisit leven en trainen in de W. Wichian Gym in Lamphun. Via Muay Thai proberen ze geld naar huis te sturen voor hun familie in Omkoi (Chiang Mai). Hun moeder werkt als dagloner en verdient soms slechts ongeveer 200 baht; hun vader is door alcohol- en psychische problemen niet in staat te werken, waardoor hun moeder vrijwel alle zorg- en kostenlast draagt. Het is duidelijk hoe groot de druk op deze jonge schouders is.

De jongens proberen school (Mathayom 4 en Mathayom 2) te combineren met harde trainingen en wedstrijden. Maandelijks sturen ze meestal 2.000–3.000 baht naar huis, sparen iets voor schoolkosten en helpen mee voor hun negenjarige neef Kraiwit, die ook in het kamp traint. Hun inzet is bewonderenswaardig, maar de omstandigheden zijn zwaar.

Pholphak verdient per gevecht vaak 3.000–4.000 baht, waarvan 10% naar de trainer gaat. Eigenaar Wichian eist doorgaans geen deel van hun inkomsten en zorgt voor eten, onderdak en medische zorg — hij betaalde zelfs ziekenhuisrekeningen toen een van de jongens ernstig gewond raakte. Dat soort menselijkheid biedt enige steun in een moeilijke situatie.

Het dagelijkse leven is uitputtend: na de training doen ze schoonmaakwerk en maken ze huiswerk aan de rand van de ring. Na wedstrijden keren ze vaak terug met kneuzingen of soms ernstige verwondingen, waardoor lopen dagenlang pijnlijk kan zijn; ze verlichten de pijn met traditionele kruidencompressen. Pholphak zegt dat de zorg voor hun moeder hem de kracht geeft om door te gaan — een aangrijpende getuigenis van plichtsgevoel en liefde.

De broers koesteren dromen van universitaire studie en hopen later politieagent te worden. Het is schrijnend dat armoede hen al op zo’n jonge leeftijd dwingt tot risicovol werk en de toekomst en gezondheid van deze jongens bedreigt. Ze verdienen begrip, steun en kansen om zonder gevaar verder te kunnen groeien.

Bron: DailyNews