PATTAYA: De taxi komt om half acht. Het is vroeg, maar Jomtien is al wakker; het slaapt eigenlijk nooit helemaal. Langs de weg zijn de kraampjes al open, en een man staat achter een gasfornuis. Damp stijgt op boven de pan. 

Ik kijk ernaar terwijl we voorbijrijden en denk: vanavond lig ik weer in mijn eigen bed.

Op Suvarnabhumi is het druk, zoals altijd. Mensen uit alle windstreken, karretjes vol koffers, bordjes in talen die ik niet lees. Het is lawaaierig en groot, maar toch lijkt alles op de een of andere manier gewoon door te gaan. We checken in, drinken koffie en wachten. Het vertrek om 12.30 uur geeft me de tijd om het langzaam los te laten. Elf uur later landen we op Schiphol.

En daar, in de rij bij de paspoortcontrole, gebeurt er iets wat me altijd weer verrast, ook al weet ik dat het komt. Er wordt geklaagd. Over hoe lang het duurt, de rij die niet opschiet, en het feit dat er maar twee loketten open zijn. Harde stemmen, mensen die op hun horloge kijken, alsof er iets ernstigs aan de hand is. 

Ik sta erbij en vind het oprecht vervelend. We zijn net de wereld overgevlogen en komen thuis. Gezond. Met volle koffers. En dan is dit wat we doen? Ik begrijp het gewoon niet.

Buiten is het grijs en koud. Eind februari in Nederland. Ik loop naar de taxi en iets ontbreekt: de geur van buiten, de warmte, de zachtheid in hoe mensen met elkaar omgaan.

De volgende ochtend loop ik naar de supermarkt. Het is vroeg en rustig, maar toch voel ik het: te veel keuze, te veel licht, niemand die me aankijkt. Dat klinkt dramatisch, maar dat is het niet. Ik ben gewoon thuis. Toch is er een periode tussen terugkomen en echt terug zijn. Een dag of twee waarin ik dingen opmerk die ik normaal niet zie, omdat ik ze nu vergelijk.

Ik weet dat het cliché is om te zeggen dat Thailand rustiger is, want het is allesbehalve rustig. Maar er zit iets in de manier van bewegen, een vriendelijkheid die niet hoeft te worden verdiend. Nederland is mijn thuis. Ik ken de taal, de grappen, de directheid, de koffie die te vroeg op is. Ik houd ervan. Maar ik neem iets mee terug.

Het duurt niet lang of de wereld om me heen trekt me weer mee. De agenda vult zich, de dagen gaan snel. Toch merk ik dat ik iets vasthoud, niet bewust als een voornemen, maar in kleine dingen: iemand aankijken als ik iets vraag, even stilstaan, niet meteen doorlopen. Wat ik meeneem uit Thailand past niet in mijn koffer, maar het gaat wel mee. 😂

Elke keer weer❗️

Erica de Winter,
Hartelijke groeten