Je loopt in Thailand buiten terwijl de zon schijnt en de lucht er nog vriendelijk uitziet. Niets wijst erop dat je plannen binnen een paar minuten volledig zullen veranderen. Misschien zie je in de verte een donkere wolk, maar die lijkt nog ver weg. Dat blijkt een vergissing.

Eerst vallen er een paar dikke druppels. Nog voor je hebt besloten of je moet doorlopen, begint het te stortregenen. Niet een beetje regen waarbij je denkt: ik loop wel even door. Dit is regen die binnen enkele seconden door je kleding heen gaat en van de straat een ondiepe rivier maakt.

Op zo’n moment zie je meteen wie ervaring heeft met Thailand en wie niet. Om mij heen verschijnen ineens regenponcho’s. Mensen op scooters trekken ze aan zonder af te stappen. Marktkooplieden gooien zeilen over hun spullen en schuiven bakken naar binnen. Alles gebeurt snel en zonder paniek.

Ik sta ondertussen onder het dichtstbijzijnde afdak en vraag me af hoe iedereen zo goed voorbereid kon zijn. Een paar minuten geleden scheen de zon nog. Zelf heb ik natuurlijk geen paraplu of regenjas bij me. Die liggen ergens droog, op de plek waar ik op dat moment niet ben.

Onder het afdak wordt het steeds gezelliger. Mensen schuiven een stukje op, zodat er nog iemand bij kan. Niemand lijkt zich druk te maken. Er wordt wat op een telefoon gekeken, iemand eet rustig verder en een ander wacht zwijgend tot het ergste voorbij is.

Alleen ik blijf naar de regen kijken alsof ik daarmee kan zorgen dat hij sneller stopt.

Vaak verdwijnt een Thaise regenbui net zo plotseling als hij kwam. De druppels worden minder, de lucht wordt lichter en even later komt de zon gewoon weer tevoorschijn. De zeilen gaan omhoog, de scooters rijden verder en binnen de kortste keren lijkt het alsof er niets is gebeurd.

Behalve dan dat de straat blank staat, mijn flipflops nat zijn en de lucht nog vochtiger aanvoelt dan daarvoor.

In Nederland kijk ik naar een weerbericht voordat ik wegga. In Thailand zou ik dat ook kunnen doen, maar de zon buiten ziet er vaak overtuigender uit dan het wolkje op mijn telefoon.

Dus vertrek ik zonder paraplu en beloof ik mezelf na iedere stortbui dat ik voortaan beter voorbereid zal zijn. Tot de volgende ochtend de zon weer schijnt.

De regen in Thailand wacht nergens op. Niet op mijn wandeling, niet op mijn boodschappen en zeker niet tot ik ergens veilig binnen ben. Meestal ben ik degene die op de regen wacht, onder een afdak en zonder paraplu.

Erica de Winter