Na mijn vorige column kreeg ik alweer een leuke suggestie van een lezer. “Schrijf eens iets over de IWAB’er.” Ik moest eerlijk gezegd, eerst even vragen wat dat betekende.

IWAB. Ik Weet Alles Beter.

En ineens zag ik ze overal. Je kent ze vast wel. Ze zijn één of twee keer in Thailand geweest en kunnen je daarna haarfijn uitleggen hoe het land werkt. Waar je moet eten. Hoe de Thai denken. Welke regels er gelden. Hoe het zit met visa, geld, verkeer en cultuur. Het maakt eigenlijk niet uit waar het over gaat. Ze weten het. Sterker nog, soms hebben ze nog eerder een antwoord dan jij je vraag hebt afgemaakt.

Ik moet daar altijd wel een beetje om lachen. Niet omdat ik denk dat ik het beter weet. Integendeel. Hoe vaker ik in Thailand kom, hoe meer ik ontdek hoeveel ik eigenlijk nog níét weet. Thailand blijft me verrassen. Het ene moment denk je dat je iets begrijpt en een dag later blijkt het toch weer net iets anders te zitten.

Als ik echt iets belangrijks wil weten, vraag ik het meestal aan mensen die al jarenlang in Thailand wonen. Niet omdat zij alles weten, maar omdat ervaring nu eenmaal iets anders is dan twee weken vakantie en een Facebookgroep.

En weet je wat me opvalt? Juist de mensen met de meeste ervaring beginnen hun antwoord vaak met: “Volgens mij…” Of: “Dat verschilt een beetje per streek.” Dat vind ik mooi, daar spreekt nieuwsgierigheid uit.

De echte IWAB’er kent die woorden meestal niet. Die begint steevast met: “Nee hoor… zo zit het.” Punt. Geen discussie mogelijk. Alsof hij na zijn tweede vakantie officieel is afgestudeerd aan de Universiteit van Bangkok. Cum laude.

Natuurlijk mag iedereen zijn ervaringen delen. Dat is juist leuk, zo leren we van elkaar. Maar er is wel een verschil tussen vertellen wat je hebt meegemaakt en doen alsof jouw ervaring de enige waarheid is.

Misschien geldt dat trouwens niet alleen voor Thailand. We leven in een tijd waarin iedereen overal meteen een mening over heeft. Luisteren lijkt soms een vergeten hobby te zijn geworden. Misschien kunnen we juist iets leren van de Thai. Zij kijken vaak eerst. Luisteren en glimachen. En geven daarna pas hun mening. Niet omdat ze niets weten, maar omdat ze beseffen dat er vaak meer dan één waarheid bestaat.

Dus de volgende keer dat iemand zegt: “Ik zal je eens vertellen hoe het écht zit in Thailand…” luister ik gewoon vriendelijk. Misschien heeft diegene gelijk. Misschien ook niet.

Maar persoonlijk luister ik liever naar iemand die na twintig jaar in Thailand nog steeds zegt: “Ik leer hier iedere dag weer iets nieuws.” Want misschien is dát wel de grootste wijsheid.

Erica de Winter