Wetenschap  

Door alle nieuwe technologieën op het gebied van vruchtbaarheid lukte het een 75-jarige vrouw zwanger te worden en een gezonde baby te baren. Toen ze uit het ziekenhuis thuiskwam, kwamen haar vriendinnen uiteraard vol nieuwsgierigheid op bezoek.

“Mag ik de baby zien?” vroeg één van hen.  

“Nog niet,” antwoordde de moeder. “Straks.”

Na een half uur vroeg een andere vriendin:  

“Mogen we nu de baby zien?”  

“Nog niet,” zei de moeder.

Enkele minuten later, opnieuw:  

“Mogen we nu de baby zien?”  

“Nee,” antwoordde de moeder.

De vriendinnen werden ongeduldig. “Zeg, wij zijn moe van het wachten, wanneer kunnen we nu eindelijk de baby eens zien?”  

“Zodra hij huilt,” was het droge antwoord.  

“Zodra hij huilt?!” vroegen de vriendinnen. “Waarom moeten we wachten tot dat manneke begint te huilen?”  

“Omdat ik vergeten ben waar ik hem heb neergelegd,” zei de moeder.

Moeilijke woorden voor senioren  

Jef kwam Pier tegen op de markt. Pier vroeg:  

“Heb je nog iets van Fons gehoord? Ik heb hem al lang niet meer gezien.”  

“Maar die is toch gestorven, Pier.”  

“Dat wist ik niet. Wanneer dan, en wat heeft hij gehad?”

“Hij leed aan een hartziekte en kreeg toen een ‘pesewever’. Daarna werd hij ziek van de ‘protestant’. En nu is hij overleden. Ik ben hem gaan opbaren in het dolfinarium in Bree: hij lag er heel mooi, en ik ben naar de begrafenis geweest. De pastoor heeft een mooie homofilie over hem gehouden. Na de viering werd hij niet op het kerkhof begraven, maar naar de crêmerie in Hasselt gebracht.”

Bij een bushalte  

Op een drukke bushalte stond een jonge vrouw in een strakke leren rok. Toen de bus kwam en zij wilde instappen, merkte ze dat haar rok te krap zat om haar been hoog genoeg te krijgen.

Zichtbaar gegeneerd maakte ze de rits achteraan een stukje los en probeerde opnieuw. Tevergeefs. Ze glimlachte nog verlegen naar de chauffeur, maakte de rits nóg wat losser… maar kon nog steeds niet op de bus komen.

Op dat moment tilde een grote man haar bij de middel op en zette haar voorzichtig in de bus. Woedend draaide ze zich om:  

“Hoe durf je me aan te raken! Ik ken je niet eens!”  

De man grinnikte:  

“Normaal zou ik het met u eens zijn, mevrouw, maar nadat úw gulp drie keer openzat, dacht ik dat we vrienden waren.”

Fijne week,  
Reinold