PATTAYA: Ik ben kunstenares en ga graag naar musea, dus het Love in Museum in Pattaya sloeg ik niet over. Ik verwachtte geen klassiek museum, dat zag je al aan de buitenkant. 

Binnen kwam ik in een wereld terecht waar niets helemaal klopte en waar je niet alleen kijkt, maar ook meedoet. Je stapt in de beelden en wordt onderdeel van wat je ziet. Vloeren die wegzakken. Wanden die je opslokken. Perspectieven die niet kloppen maar er toch overtuigend uitzien.

Terwijl ik daar rondliep, viel me iets op wat eigenlijk los stond van het spel en de illusies.

Er waren veel beelden die met het lichaam te maken hadden. Soms speels, soms overduidelijk. Vrouwelijke en mannelijke geslachtsdelen die niet verstopt waren, niet verminderd, niet verzacht. Het was er gewoon.

Op het moment dat wij er waren, liepen er toeristen uit allerlei landen rond. Je zag hoe verschillend mensen reageerden. Er werd gelachen, maar ook gegiecheld. Mensen keken snel weg, of juist nét iets te lang. Alsof ze niet goed wisten waar ze moesten kijken.

Dat ongemak was bijna net zo zichtbaar als de beelden zelf.

En toch ging iedereen door. Foto’s werden gemaakt, er werd gelachen, maar je voelde ook dat dunne laagje spanning dat eronder zat.

Ik voelde dat zelf niet. Ik liep daar gewoon, keek en nam het in me op. 
En juist daardoor ging ik misschien nog beter zien wat er om me heen gebeurde.

We zeggen vaak dat we open zijn. Tolerant. En ergens is dat ook zo. Maar tegelijkertijd heeft iedereen wel een grens. Een gevoel van wat kan, en wat net te ver gaat.

Dat zag ik daar ineens heel duidelijk terug.

Niet alleen bij Nederlanders, maar bij mensen uit allerlei landen. Dat kleine moment van twijfel. Van lachen en tegelijk niet helemaal weten wat je ermee moet.

Alsof we vrij zijn… maar toch ook niet helemaal.
Terwijl de beelden daar gewoon stonden. Zonder oordeel, zonder uitleg en zonder schaamte.

Misschien zit daar wel het verschil.
Niet in wat er te zien is, maar in hoe wij kijken.

Als je in Pattaya bent, ga eens kijken.

Erica de Winter