BANGKOK:Thailand ontving in 2025 ruim 32,9 miljoen buitenlandse bezoekers, een daling van 7,23% ten opzichte van 2024. Terwijl de toerismesector probeert te herstellen, rijst de vraag of het land zichzelf in de weg zit met een verouderd en discriminerend prijsbeleid dat het imago en de concurrentiepositie schaadt.
Het probleem is bekend maar weinig opgelost: toeristische attracties hanteren vaak verschillende tarieven voor Thai en buitenlanders. Dat gebeurt niet alleen in Thailand — denk aan de Taj Mahal of Petra — maar hier lijkt de toepassing willekeuriger en slechter te verantwoorden. Staatsinstellingen zoals tempels en nationale musea vallen onder ministeriële regelgeving; particuliere exploitanten onder het Ministerie van Handel. In de praktijk leidt die verdeling tot onduidelijk toezicht en slappe handhaving, waardoor ondoorzichtige prijsstelling en afwijkende praktijken blijven voortbestaan.
Voor veel bezoekers zijn de hogere toegangsprijzen nog niet het grootste bezwaar — sommige toeristen, zoals de Amerikaanse Caroline Purcell, vinden de tarieven bij Wat Arun redelijk. Het probleem wordt politiek en moreel wanneer expats die al jaren wonen, werken en belasting betalen, nog steeds als “buitenlander” worden aangeslagen puur op grond van uiterlijk. Volgens reisbureaudirecteur Pawarin Ramanwong betalen zij vaak tarieven die niet stroken met hun economische bijdrage. Dit voelt discriminerend en ondermijnt de positie van langdurige inwoners.
De kern van de kritiek is echter niet alleen het prijsverschil, maar het gebrek aan transparantie en verantwoording. Bezoekers krijgen zelden duidelijke informatie over wie welke prijs betaalt en waar de opbrengsten naartoe gaan. Dat voedt wantrouwen: waarom zouden toeristen extra betalen als niet duidelijk is dat het geld naar onderhoud, veiligheid of informatievoorziening gaat?
Naast officiële prijsverschillen ondermijnt informele fraude het vertrouwen verder. Buitensporige taxi- en tuk-tuk-tarieven zijn al jaren een hardnekkige klacht. Regulering van individuele chauffeurs blijkt inefficiënt, al biedt de opkomst van ritapps zoals Grab en Bolt enige verbetering door vaste, transparante tarieven. De overheid probeert in te grijpen: het ministerie van Landtransport rolt QR-codes uit voor taxi’s om identificatie en klachtenafhandeling te vergemakkelijken — een stap vooruit, maar weinig doortastend tegen diepgewortelde problemen.
Economisch gezien is het risico reëel. Toerisme is een pijler van de Thaise economie, maar de concurrentiedruk in Zuidoost-Azië stijgt. Andere landen lijken aantrekkelijker en soms professioneler in service en prijsbeleid. Als Thailand vasthoudt aan discriminerende tarieven zonder heldere verantwoording of effectieve regulering, kan dat bezoekers wegduwen en de langetermijninkomsten schaden.
Door MIJ concluderend vormt het dubbele prijsstelsel een flinke irritatie voor reizigers; het is een symbool van slecht bestuur en gebrek aan consumentgerichte politiek. Echte verbetering vergt heldere regels, consistente handhaving en transparante verantwoording over inkomsten. Zonder dat blijft Thailand kwetsbaar: niet alleen voor imagoschade, maar ook voor economische achteruitgang.
Snelle Jelle, uw correspondent in Thailand