Door Eric van Dusseldorp 

De zestienjarige Thaise Nene Royal was natuurlijk het gesprek van de dag. Ze was tijdens America’s Got Talent zo goed, dat ze al gewonnen had voordat ze gewonnen had. Haar performance, uitstraling, stem en gitaarspel waren onweerstaanbaar.

Toch is het niet alleen het verhaal van het meisje dat begon als ‘straatmuzikante’ op Phuket, misschien wel met een plastic bekertje waar toeristen bahtjes in konden strooien. De zangeres die vervolgens met een gitaar onder haar arm met een vliegtuig naar de VS vertrok en daar ineens op het podium van America’s Got Talent stond. 

Vakkundig en bezielend team

Nee, een team van uiterst vakkundige en bezielende mensen heeft haar vanaf het begin ondersteund en begeleid en gebracht tot waar ze nu staat. Dat is ook logisch, want helemaal alleen kun je zoiets niet. Over alles is goed nagedacht: de keuze van de liedjes, zelfs de volgorde daarvan, haar kleding en het omgaan met de media. Opeens sprak ze Amerikaans-Engels alsof het haar moedertaal was, iets wat je niet verwacht van iemand die haar hele leven op Phuket heeft gewoond.

Zelf had ik gedacht dat ze ‘Zombie’, haar cover van het bekende anti-oorlogslied uit de jaren negentig van de vorige eeuw, in de finale van AGT zou herhalen. Het is namelijk het nummer waarmee ze doorbrak en er opeens helemaal stond. De twee volgende liedjes in de kwalificatiereeks waren ook goed, maar misschien toch iets minder. En het is niet verplicht om in de finale een ‘nieuw’ nummer ten gehore te brengen, een artiest kan volstaan met een al bekende act.

Finalelied de beste keuze

Maar Seven Nation Army, de verrassende keus voor de finale en een zeer herkenbaar rocknummer, bood wellicht nog meer ruimte voor haar gitaar en podiumpresentatie dan haar eerdere optredens. Het nummer begint kalm, daarna komt overtuigende en opzwepende hardrock en het eindigt weer rustig. Echt het nummer van een winnaar waar heel goed over is nagedacht door haar team.

Het is toch heerlijk als je in een flow terechtkomt waarin echt iedereen achter je staat. In deze warme maalstroom lukt alles en gaat er niks meer fout. Mooi teamwork, maar op het beslissende moment stond Nene er toch gewoon helemaal alleen, met haar gitaar, en moest ze het zelf doen. Maar, zoals gezegd, er kon toen eigenlijk al niets meer misgaan.

Geen warme maalstroom voor Vincent

Opeens kwam de negentiende-eeuwse schilder Vincent van Gogh in me op. Dat hij goed was in zijn vak, behoeft geen betoog, maar in tegenstelling tot Nene had hij geen vriendjes om zich heen die hem waardeerden, geen ‘belangrijke’ mensen die hem steunden en geen warme maalstroom naar boven. Hij was alleen en bleef alleen. Zijn kunstwerken verkochten nagenoeg niet, een paar uitgezonderd, maar dat was omdat sommigen het anders zielig vonden.

De tragiek rond Vincent was dat hij met zijn werk niet alleen geen geld verdiende, maar ook dat hij niet gewaardeerd werd. Word je niet gewaardeerd, maar ben je inmiddels wel rijk, dan heb je nog iets van: “Jullie bekijken het maar, ik heb nu mijn luxe leventje.” Blijf je arm, maar word je wel gewaardeerd, dan kun je iets denken als: “Ach, geld is maar geld en maakt niet gelukkig. In elk geval houden mensen van wat ik maak.” Maar bij onze schilder was het geen van beide en de wanhoop daarover moet hebben geleid tot zijn laatste daad.

Geld en waardering kwamen te laat

Pas na zijn dood stonden er een of meer invloedrijke mensen op die zeiden: “Hé, wat die Vincent maakte, is toch wel heel mooi en bijzonder.” Ineens stroomden het geld en de waardering, allebei dus, binnen, maar Van Gogh leefde niet meer en kon nergens meer van genieten.

En dat is dan de moraal van het verhaal: het gaat er niet om of je goed of slecht bent in iets, het gaat erom wat mensen van je vinden. Die warme maalstroom naar boven kun je niet helemaal zelf creëren, dat wordt voor je gedaan. Of niet natuurlijk.

Laten we hopen dat Nene met haar beide benen op de grond blijft staan en niet verzwolgen wordt door de typisch Amerikaanse showbizz met al zijn slechte kanten. En dat we haar gaan terugzien op Phuket, gewoon met haar eigen band. Waar je van haar optreden kunt genieten voor een toegangsprijs die wel iets hoger is dan voorheen. Maar dat heb je er voor over, zeker als op het moment dat ze haar beste nummer vertolkt de zon ondergaat in de Andaman Sea. Daar kan de entourage van America’s Got Talent verre van tegenop.