PATTAYA — Ik woon hier nu al een tijd, en toch betrap ik mezelf steeds weer op dezelfde misrekeningen. De meeste zijn onschuldig en hooguit gênant, enkele kosten geld, en een paar hadden me bijna mijn rijbewijs gekost. Vrijwel elke expat in Thailand heeft te maken met de onderstaande valkuilen. Sommige fouten zijn vooral gênant, andere kosten geld, en bij één overtreding helpt zelfs de mooiste glimlach niet meer.

Mag wel eens mijn stem verheffen
Ik praat soms nog te luid en te recht-voor-zijn-raap, zoals we dat in Europa gewend zijn — even flink mijn mening geven tegen de baas, dacht ik dan. In Thailand werkt dat averechts: wie luid wordt, verliest gezicht. En dat is dan niet het gezicht van de ander, maar je eigen gezicht.

Wai’en zonder respect
In de tempel houd ik tegenwoordig schouders en knieën bedekt en zorg ik dat mijn voeten nooit naar een boeddhabeeld of monnik wijzen. Die selfie met een boeddhabeeld die ik ooit wilde maken, laat ik inmiddels wijselijk achterwege — dat geldt namelijk als respectloos. De wai, de begroeting met samengevouwen handen, is bedoeld voor ouderen en hoger geplaatsten, iets wat ik in het begin flink onderschatte.

Phèt mâak mâak
Thais eten is pittig, en dat is met opzet. Ik bestelde in het begin steevast “mai phet” (niet scherp), en kreeg alsnog iets roods voorgeschoteld dat met heel veel goede wil als mild doorging. Kaas zoeken had ik snel opgegeven.

Pilletje hier, pilletje daar
Bij de Thaise apotheek krijg je veel zonder veel vragen, ook antibiotica, vaak zonder recept — heerlijk makkelijk, tot je lijf er genoeg van heeft. Deskundigen waarschuwen al jaren voor resistentie. Eigen medicijnen mag je invoeren voor een voorraad van 30 dagen, bij voorkeur in originele verpakking; voor verdovende middelen en psychofarmaca heb je vooraf toestemming nodig van de Thaise geneesmiddelenautoriteit.

Tuffen zonder helm
Ik liet die helm maar wat graag aan het stuur bungelen, “het is toch maar een klein stukje”. Wie zonder helm wordt betrapt, betaalt tot 2.000 baht, zowel bestuurder als passagier. Voor scooters geldt in Thailand rijbewijscategorie A; mijn gewone autorijbewijs bleek niet genoeg, en zonder het juiste rijbewijs keert de verzekering na een ongeval ook niet uit.

Knoop in mijn zakdoek 
De 90-dagenmelding bij de immigratie ben ik meer dan eens vergeten; wie dit verzuimt, betaalt doorgaans 2.000 baht, wettelijk tot 5.000 baht plus 200 baht per dag. Bij een overstay geldt een boete van 500 baht per dag tot maximaal 20.000 baht; wie langer dan 90 dagen overtijd is en vrijwillig vertrekt, mag een jaar lang niet terugkeren.

Pinnen, pinnen, winnen
Elke pinopname met mijn buitenlandse kaart kostte me al snel minstens 250 baht, en door direct in euro’s te laten afrekenen kreeg ik een beroerde wisselkoers. Wie minstens 180 dagen per jaar in Thailand woont, kan bovendien belastingplichtig worden over buitenlands inkomen dat naar Thailand wordt overgemaakt.

Politieke dronkenmanspraat
Na het derde drankje wist ik vroeger precies hoe Thailand bestuurd zou moeten worden, en zei dat ook hardop tegen de hele tafel. Onbeleefd voor een gast, en niet ongevaarlijk — bepaalde uitspraken kunnen hier namelijk strafbaar zijn.

Gast, géén farang
Na al die jaren ben ik allang meer dan een bezoeker. Dat brengt een stille verantwoordelijkheid met zich mee: aanpassen, lokale ondernemers steunen en mijn eigen verplichtingen nakomen. Ik leer nog steeds bij, dat geef ik grif toe.

Jelle, stadsreporter in Pattaya
Illustratie: Google Gemini