
PATTAYA — Wie in Thailand over een lokale ochtendmarkt wandelt of langs de talloze eetstalletjes scheert, merkt al snel dat één ingrediënt de absolute hoofdrol opeist: varkensvlees.
Van knapperig geroosterd buikspek (moo krob) en gekruide vleesspiesjes (moo ping) tot urenlang gegaarde varkenspoot (khao kha mu) — het varken vormt de culinaire ruggengraat van het land.
Die dominantie is geen toeval, maar het resultaat van eeuwenlange Chinese invloeden vermengd met diepgewortelde regionale tradities. Waar in West-Europa een groot deel van het dier uit het straatbeeld is verdwenen, hanteert de Thaise keuken nog altijd het principe van kop tot staart. Varkensvlees wordt er gegrild, gebakken, gestoomd, gekookt, gewokt en verwerkt in rijke sauzen en bouillons. Zowel gehakt als volledige stukken vlees en orgaanvlees vinden moeiteloos hun weg naar het bord. Ook rondom nieuwjaarsvieringen geldt varkensvlees als een onmisbaar onderdeel van de feestdis.

Een opvallende rol is weggelegd voor mu kratha, het populaire Thaise tafelgrillen waarbij gasten aan tafel vlees roosteren boven gloeiende kolen, terwijl rondom in een geul groenten en noedels garen in bouillon. Juist bij deze sociale eetvorm vormen gemarineerd varkensvlees en spek de onbetwiste smaakmakers die de bouillon extra kracht geven.

Achter deze culinaire overvloed gaat echter een verschuivende agrarische sector schuil. De Thaise varkensproductie leunt nog altijd op bijna 200.000 kleinschalige boeren, al vertoont dat aantal al geruime tijd een dalende trend door schaalvergroting. Op het platteland houden veel families nog enkele varkens voor eigen consumptie. Wie buiten de grote supermarktketens op lokale dorpsmarkten koopt, treft daardoor nog steeds die oorspronkelijke, ambachtelijke kwaliteit aan die de Thaise straatkeuken zo kenmerkt.
Bron: OBT

Reacties
Nog geen reacties — wees de eerste!