Door Eric van Dusseldorp 

Bij toeristen die in of bij Pattaya hun vakantie vieren, is het park niet zo bekend. Reisbureautjes die een- of hooguit tweedaagse trips aanbieden, hebben nauwelijks Wang Saen Suk Hell Garden als (halve) dagtocht in hun assortiment. Wel Nong Nooch, Crocodile Farm, Koh Larn en The Sanctuary of Truth, maar de Hell Garden… Als je daar als toerist via via van gehoord hebt, moet je er toch echt zelf werk van maken om daar te komen.

Er moet ook wel een goede reden zijn om de Hell Garden te willen bezoeken. Je hebt zin om eens lekker te griezelen, je bent oprecht geïnteresseerd in de boeddhistische hemel- en helbeleving, je hebt net ruzie met je schoonmoeder gehad en wilt even afblazen of… je wilt gewoon eens een dagje ertussenuit.

Gekookt, gezaagd, gespietst, onthoofd

Het park toont beelden die horen bij de boeddhistische hel en die ziet er bepaald niet zachtzinnig uit. Eigenlijk zijn sommige sculpturen op het randje van wat nog publiekelijk vertoond mag worden en zelfs een enkele wellicht over dat randje – waarover straks meer. Zondaars worden gekookt, gezaagd, gespietst, onthoofd, uit elkaar getrokken en door dieren opgegeten. 

De boeddhistische hel roept natuurlijk associaties op met de hel die een belangrijke rol speelt in het orthodox-christelijke geloof, maar er is een belangrijk verschil. Waar de christelijke hel eeuwig is, is de boeddhistische slechts tijdelijk. Want in tegenstelling tot het christendom gaat het boeddhisme immers uit van wedergeboorte, oftewel reïncarnatie. In de boeddhistische hel kan een menselijke geest dan ook slechts tijdelijk zitten, want op een gegeven moment moet er natuurlijk weer geboren worden.

Het bestaan van de hemel

Een belangrijke overeenkomst tussen het orthodoxe christendom en de boeddhistische levensleer is het bestaan van de hemel. Als je als christen goed geleefd hebt, kom je in de hemel, terwijl boeddhisten eerst een flink aantal levens geleefd moeten hebben alvorens ze in het Nirwana, het boeddhistische walhalla, terechtkomen.

Het boeddhisme lijkt overigens vrij sterk op de antroposofische levensleer van Rudolf Steiner. Ook in de antroposofie wordt immers uitgegaan van wedergeboortes die uiteindelijk eindigen in een permanent verblijf in de geesteswereld. En waar de boeddhisten een tijdelijke hel zien als een soort straf voor wat je in je leven hebt misdaan, kent de antroposofie de zogeheten louteringsfase. Het gaat er lang niet zo heftig aan toe als in de boeddhistische hel, maar je krijgt in een zekere periode wel terug wat je anderen hebt aangedaan. Het spreekt voor zich dat die louteringsfase bij sommige menselijke geesten langer duurt dan bij andere.

Eerst de foto’s, dan de cocktails

Toeristen die de Hell Garden binnenkomen, lopen doorgaans een stukje het park in, maken foto’s van de gruwelijkste sculpturen en keren vervolgens voldaan terug naar hun hotel om aldaar weer aan de cocktails te gaan. Maar het belangrijkste, doch iets minder spectaculaire deel van het park, hebben ze dan min of meer overgeslagen.

Want wat de meesten niet beseffen, is dat het park feitelijk uit twee delen bestaat. Direct bij binnenkomst zie je twee enorme, kennelijk uitgehongerde beelden die ‘Pretas’ worden genoemd. Griezelige wezens, een man en een vrouw, met meterslange tongen, die bezig zijn met boeten voor alles wat ze in hun leven verkeerd hebben gedaan. Vlak achter die twee reuzen zijn in een lange rij, in de vorm van een cirkel, eenentwintig menselijke figuren met dierenkoppen neergezet. Allen hebben ‘misdaden’ begaan, waarvoor ze in de tijdelijke hel bestraft worden.

Voor ieder ‘misdrijf’ een bordje

Voor iedere zonde is er een dierenkop en bij alle beelden staan er bordjes, zowel in het Thais als in het Engels, waarop beschreven staat om welke ‘misdrijven’ het gaat. Zo staat er – vertaald – bij de aap:
Zij die de eigendommen van anderen stelen worden in de hel gestraft.
Zij worden de geesten van de apen genoemd.

En zo zijn er nog twintig sculpturen, elk met een eigen dierenkop en zonde die rijp is voor de hel. Het grappige is, dat er nergens op het internet een beschrijving is van álle beelden met de bijbehorende zondes. Misschien in het Thais, maar in het Engels vermoedelijk niet en in het Nederlands al helemaal niet. Op internet circuleren er wel lijstjes, maar zonder bijbehorende afbeeldingen, hooguit enkele. Die lijstjes zitten overigens vol met fouten, zo wordt her en der van de ‘leeuw’ gesproken, maar die staat in ieder geval heden ten dage helemaal niet in de lange rij met dierenkoppen.

Wat nu volgt is dus een unieke ‘catalogus’.

De beschrijving bij de kip verdient een nadere toelichting. Het gaat hier om ongeoorloofde seksuele omgang, zoals met getrouwde mensen en personen die nog onder de bescherming van hun ouders of familie staan, zoals minderjarigen. Het gaat hier niet over seks met dieren. Over seksuele omgang tussen mensen van hetzelfde geslacht geeft de boeddhistische traditie geen eenduidige regel. Incest wordt in de klassieke uitleg wel als ongeoorloofd beschouwd. 

Beelden niet voor kinderen geschikt

Dit is dan deel 1 van het park. Iets verderop begint de echte, feitelijke hel, iets waar de meeste toeristen voor komen en waar naar hartelust gefotografeerd en gefilmd wordt.

Het komt er dus op neer dat je, wanneer je je bezondigd hebt aan een of meer van de eenentwintig feiten, met dit armageddon te maken krijgt. Het lijkt een verzamelhel te zijn voor alle misdaden, vermoedelijk is er niet een bepaalde straf gekoppeld aan ieder feit.

De beelden spreken voor zich en zijn niet erg geschikt voor kinderen. Hoewel, er komen veel Thaise gezinnen met hun soms nog piepkleine koters die al brabbelend vrolijk vingerwijzen naar de veelal weinig aan de verbeelding overlatende bloederige martelingen.

De laatste afbeelding verdient toelichting. Een jonge vrouw wordt, ook nog geheel ontkleed, gespietst door twee mannen. “Kunnen jullie wel?”, zal een logische reactie zijn. “Twee kerels tegen een weerloos persoon, zo ga je niet met vrouwen om.” Ook op internet is er discussie losgebarsten over exact dit beeld. Had deze sculptuur op deze manier maar beter niet gemaakt en geopenbaard mogen worden? Of moeten we alles onder het mom van “ies koeltoer” toch maar goedvinden? Ik neig voorzichtig naar het eerste, maar de verdediging om het toch niet weg te halen, is spannend.

Want het ‘misdrijf’ waar het hier om gaat, was nog geen onderdeel van de reeks wanbedrijven die in de duizenden jaren oude boeddhistische cultuur tot uiting kwam. Het gaat hier namelijk om relatief moderne zaken als abortus en anticonceptie(!). En daar was nog geen beeld tegen opgewassen, dus was er nog geen reden voor een tweeëntwintigste dierenkop inclusief bordje als waarschuwing tegen dit hedendaagse feit.

De drieëntwintigste dierenkop, inclusief uitleggend bordje, als metafoor voor het kraken van wachtwoorden zal nog wel een tijdje op zich laten wachten, als het er ooit van komt. Tot die tijd zal Wang Saen Suk Hell Garden een extravagante excursie blijven, die vooral gericht is op het verleden. Ga je er voor de tweede keer heen, vergeet dan vooral niet je schoonmoeder mee te nemen!

The Wang Saen Suk Hell Garden (ook bekend als Wat Saen Suk)

Adres: Sai 2 Soi 19, Saen Suk, Chonburi 20130, gelegen in Bang Saen in de provincie Chonburi, Thailand.

Entree is gratis, al wordt een kleine donatie – of aflaat – (50 of 100 baht) op prijs gesteld om het park te onderhouden. Bovendien is dat laatste goed voor je karma, want door zulks te doen zullen de kansen op martelingen na vertrek richting gene zijde afnemen.

Erics eindoordeel

Amusementswaarde:   XXXXX
Politieke correctheid:   X
Kind- en vrouwvriendelijkheid:   X
Prijs-/kwaliteitverhouding:   XXXXX
Eindoordeel:   XXXXX