SPREKENDE KLOK

Een dronkenlap was trots op zijn nieuwe appartement en na een avondje stappen toonde hij het aan enkele vrienden. In de slaapkamer hing een grote koperen gong.

“Wat gebeurt er met die gong?” vroeg een van de vrienden.

“Het is geen gong… het is een sprekende klok,” antwoordde de dronkaard.

“Een sprekende klok? Eerlijk waar?” vroeg zijn verbaasde vriend.

“Jaaa,” bevestigde de eigenaar.

“En hoe werkt zoiets dan?” vroeg de vriend met een achterdochtige blik.

“Kijk,” zei de zatlap. Hij pakte het bijbehorende slaghout, gaf de gong een oorverdovende klap en deed een stap achteruit. De drie gasten stonden verbaasd naar elkaar te kijken, tot er plots iemand aan de andere kant van de muur schreeuwde:

“Jij klootzak! Het is kwart voor vier in de morgen!”

HET HOORAPPARAAT

Een man vreesde dat zijn vrouw niet zo goed meer hoorde en dacht dat ze een hoorapparaat nodig had. Niet wetende hoe hij dat tactvol moest vertellen, belde hij de huisarts om het probleem voor te leggen.

De dokter zei dat er een vrij eenvoudige, discrete test bestond om zich een idee te vormen van de ernst van haar gehoorverlies. “Ga op 12 meter van je vrouw staan en spreek op een normale manier met haar; zie of ze je verstaat. Als dat niet lukt, schuif dan per 3 meter dichterbij totdat je een antwoord krijgt.”

Die avond stond zijn vrouw in de open keuken en maakte het eten klaar. Hij stond in de eetkamer, ongeveer 12 meter van haar vandaan. Op normale toon vroeg hij: “Schat, wat eten we?”

Geen antwoord.

Dus schoof hij 3 meter op richting keuken en herhaalde zijn vraag: “Schat, wat eten we?”

Weer geen antwoord.

Hij liep verder de keuken in en was nu nog maar 6 meter van zijn vrouw verwijderd. “Schat, wat eten we?”

Opnieuw geen antwoord.

Nu stond hij op zo’n 3 meter afstand en vroeg nogmaals: “Schat, wat eten we?”

Alweer geen antwoord.

Ten slotte ging hij vlak achter haar staan en zei: “Schat, wat eten we?”

“Fons, jongen, voor de vierde keer: friet met kip.”

DE YUPPIE

Jan, een Vlaamse boer, wandelde met zijn kudde in een afgelegen weide ergens in het noorden van het land, toen plots een splinternieuwe BMW stopte in een wolk van stof. De chauffeur — een jongeman uit Antwerpen volledig in Armani gekleed, met Gucci-schoenen, Ray-Ban-zonnebril en een Yves Saint-Laurent-das — stak zijn hoofd door het raam en vroeg aan de boer:

“Als ik het juiste aantal koeien in uw kudde kan geven, krijg ik dan een koe?”

Jan bekeek de man, stelde vast dat het een yuppie was, bekeek zijn kudde en antwoordde kalm: “Ja, waarom niet?”

De yuppie parkeerde, nam zijn Dell-minicomputer, koppelde die aan zijn RAZR V3, surfte het internet op, contacteerde satellieten en analyseerde een hoge-resolutiefoto via diverse sites en databanken. Enkele minuten later kreeg hij het resultaat en drukte een gekleurd rapport van 150 pagina’s af met zijn HP-printer. Hij wendde zich tot de boer: “Jij hebt exact 1.586 koeien.”

“Correct. OK, je mag één van mijn koeien kiezen,” zei Jan. De yuppie koos een dier en legde het in zijn koffer.

Toen zei Jan: “Als ik heel juist kan zeggen in welke sector je werkt, krijg ik dan mijn koe terug?”

De jongeman dacht even na en stemde toe.

“Jij bent lid van de Vlaamse regering,” zei Jan.

“Wow! Dat is juist,” zei de yuppie. “Maar hoe heb je dat geraden?”

“Ik moest niet raden,” zei Jan. “Je bent hierheen gekomen zonder dat iemand je heeft gevraagd. Je wilt betaald worden voor het antwoord op een vraag die ik niet stelde. Je gebruikte materiaal dat miljoenen euro’s kost om mij te bewijzen dat je intelligenter bent dan ik. Je kent niets van het werk van eerlijke werklui die jou je brood laten verdienen en, tenslotte, GE KENT GEEN KLOTEN VAN KOEIEN!

Wat hier voor je staat is een kudde SCHAPEN!

En geef mij nu mijn hond terug!”

Fijn weekend,
Reinold