PATTAYA: De laatste tijd vraag ik me af of mijn blog, Olleke Bolleke, nog wel relevant is. Jaren geleden begon ik met het schrijven van restaurantrecensies, die enthousiast werden ontvangen. Dit motiveerde me om meer inhoud over Thailand in het Nederlands te delen.

Enerzijds wilde ik de oudere generatie expats beter informeren over Thailand, waar Nederlands geschreven nieuws nauwelijks te vinden was. Anderzijds was het ook een manier om om te gaan met mijn dyslexie, die ik in 2006 heb gekregen na een psychose en een burn-out.

Jarenlang werd ik als โ€œOlleke Bollekeโ€ bekritiseerd om mijn taalfouten. Dit deed me veel pijn, vooral omdat ik alleen goede bedoelingen had. Mijn doel was om medelanders een steuntje in de rug te bieden bij het opbouwen van een fijn leven in Thailand, en hen te laten zien dat er meer is dan alleen een fles whisky of Sang Som.

Daarnaast houd ik me graag bezig met lokaal nieuws. Het โ€œgroteโ€ nieuws laat ik liever over aan Thailandblog, voor zover zij erin slagen om interessant nieuws te brengen. Lokale berichten raken ons allemaal, vooral als ze op een leuke en empathische manier, bij voorkeur met een positieve kijk, worden geschreven.

Intussen is mijn dyslexie bijna verdwenen. Natuurlijk maak ik af en toe nog een foutje, maar niemand is perfect, ook ik niet.

Tegenwoordig is nieuws over Thailand in allerlei talen beschikbaar, mede dankzij AI en de algemene vooruitgang. Daarom wil ik jullie de volgende vraag stellen:

Is Olleke Bolleke in Thailand nog wel van deze tijd, of kan ik me beter voorbereiden op een bescheiden pensioen aangevuld met AOW?

Auke Boon
(lerend auteur van Olleke Bolleke in Thailand)