De allereerste keer dat we in Thailand waren, maakten we een rondreis. Welke plaats het was, weet ik niet meer, maar ik weet nog wel dat we over een markt liepen. Het was er druk, zoals het op een Thaise markt altijd druk is. Mensen liepen langs de kraampjes en er werd gepraat en afgerekend. Toen stond iedereen ineens stil.

Dat gold echt voor íedereen. Verkopers achter hun kraam en mensen met een tasje boodschappen in hun hand bleven staan waar ze stonden. Wij liepen nog een paar passen door voordat we doorhadden dat er iets aan de hand was.

Onze gids legde later uit wat we hadden meegemaakt. In Thailand klinkt om acht uur ‘s ochtends en om zes uur ’s avonds op veel openbare plekken het volkslied. Op stations en markten staan mensen dan even stil, tot het lied voorbij is. Daarna gaat alles gewoon weer verder, alsof er niets gebeurd is.

Ik heb dat moment nooit meer vergeten. Misschien juist omdat het zo onverwacht kwam en een hele markt midden in al die drukte even op pauze stond. Wat er door de hoofden van al die mensen ging, weet ik niet. Voor de een zal het respect zijn, voor de ander gewoonte.

In Nederland kennen we zoiets eigenlijk alleen op 4 mei, als we twee minuten stil zijn voor de doden. Dat is één keer per jaar en dan nog moeten we er een beetje bij nadenken. Op een gewone dinsdagmiddag blijft bij ons niemand ineens staan, tenzij hij zijn sleutels kwijt is.

Erica de Winter