Door Erica de Winter

Afdingen hoort bij Thailand, hoor je vaak. De verkoper noemt een prijs en jij biedt minder, tot je ergens in het midden samen uitkomt. Ik ken mensen die er een sport van maken en thuis vol trots vertellen hoeveel baht ze eraf hebben gekregen. Ik doe daar zelf niet aan mee. Ik betaal wat er gevraagd wordt.

Dat komt door een rekensommetje dat ik iedere keer in mijn hoofd maak. Voor mij zijn een paar honderd baht een paar euro. Wat datzelfde bedrag betekent voor degene achter het kraampje, kan ik van buitenaf niet zien. Misschien betaal ik daardoor weleens te veel, maar daar lig ik niet wakker van.

Ik moest er weer aan denken door een Nederlander die ik eens naast me zag staan. Hij wilde een T-shirt kopen van 200 baht en bood er 100 voor. De verkoper zei alleen: “No sir.” Meer was er niet nodig.

Ik stond ernaast en schaamde me. Het ging om honderd baht, nog geen drie euro. Ik wilde er eigenlijk iets van zeggen. Je kunt je afvragen waarom je je schaamt voor iemand die je niet eens kent, maar ik denk dat het zo werkt als je ver van huis bent. Hij sprak mijn taal en had mijn nationaliteit. Op dat moment voelde het een beetje alsof ik daar zelf stond.

Afdingen is niet verkeerd. Op veel plekken hoort het erbij en kan het zelfs leuk zijn, als er aan beide kanten een lach bij zit. Het gaat mis als het geen spel meer is en het alleen nog gaat om winnen. Dan zie je in de verkoper alleen nog een prijskaartje.

Die verkoper heeft zijn T-shirt niet verkocht en hield toch zijn waardigheid. Dat vond ik eigenlijk het mooiste aan dat hele moment.

Dingen jullie af of betalen jullie ook gewoon wat er gevraagd wordt?

Erica de Winter