Er zijn dingen in Thailand waar ik na al die jaren nog steeds met verbazing naar kan kijken. De wirwar van elektriciteitsdraden boven de straten is er daar één van. Soms lijkt het alsof iemand een enorme pan zwarte spaghetti boven de weg heeft leeggegooid en vervolgens heeft besloten dat het zo ook wel goed was.

Je kent ze vast wel, die palen waar zoveel kabels aan hangen dat je de paal zelf nauwelijks meer ziet. Kabels die keurig van de ene paal naar de andere lopen en kabels die halverwege ineens een eigen leven lijken te zijn begonnen. Sommige hangen zo laag dat ik me afvraag of ze binnenkort ook nog een verkeersdrempel gaan vormen.

Wat ik vooral bijzonder vind, is dat er blijkbaar mensen zijn die precies weten welke kabel waarvoor dient. Tenminste, dat hoop ik. Als ik zo’n monteur naar boven zie kijken, vraag ik me af of hij denkt: daar moet ik die ene hebben, of dat hij eerst een kwartier staat te puzzelen waar het begin en het einde van zijn kabel gebleven zijn.

In Nederland zouden we waarschijnlijk eerst een werkgroep oprichten. Die komt uiteindelijk met een rapport van tachtig pagina’s over hoe we de kabels netjes onder de grond kunnen krijgen. In Thailand lijkt de oplossing soms een stuk eenvoudiger. Moet er een kabel bij, dan hangen we er toch gewoon eentje naast.

Eerlijk is eerlijk, ik zou ze ook missen. Ze horen bijna net zo bij het straatbeeld als de scooters en de honden die midden op de stoep liggen te slapen.

Toch vraag ik me weleens af wat er gebeurt als iemand besluit om de boel eens flink op te ruimen. Waar begin je dan? Misschien trek je voorzichtig aan één draad en kijk je wat er gebeurt. Misschien bestaat er ergens in Thailand een man die precies weet hoe alles in elkaar zit en die vooral nooit met pensioen mag gaan.

Dat laatste vind ik eigenlijk het meest geruststellende idee.

Weet iemand van jullie hoe die monteurs daar nog wijs uit worden?

Erica de Winter