ROCK&ROLL MET THAISE TANDENSTOKERS

2
644

 


~EEN SPELD IN EEN HOOIBERG ZOEKEN~

(Naar iets zoeken dat bijna onmogelijk gevonden kan worden)


KOH SAMUI:- Ik was op vakantie in Thailand. Zoals gewoonlijk ging ik naar Koh Samui. Wat moet je anders, als je in Nederland woont en een maandenlang gevecht levert tegen kou, regen en grijze luchten?

Regelmatig ging ik er even tussenuit naar een zonnig oord. Soms sprak ik af met buitenlandse vrienden om elkaar op een idyllische plek te ontmoeten. Vanaf diverse plekken op de wereld kwamen we samen. Na andere continenten bezocht te hebben gingen we voor het eerst naar Thailand in 1987. Ik was meteen verkocht. De eerste keer bleef ik drie weken op Koh Samui, de tweede keer vier weken. De keren erna steeds langer. Het was me nooit genoeg.

Hans Vermeuken (singer & songwriter)

Ik was destijds vrije ondernemer en had dus de tijd aan mezelf. Zo kon ik tussendoor een straaltje zon pakken, terwijl anderen gewoon op kantoor zaten. Ik had een eigen productiekantoor in Bussum. Werkte aan allerlei projecten, zoals management van producer/artiest/componist Hans Vermeulen en deed organisatie van muziekevenementen en productiewerk voor muziekvideo’s

Hans Vermeulen was onder meer bekend van Sandy Coast, Rainbow Train, Anita Meyer, talloze producties voor derden, zoals Margriet Eshuis’ album House for Sale en later Ruth Jacott. Hij had een nieuwe band opgericht, genaamd The Rest met Polle Eduard (‘Ik Wil Jou, Ja Jou, Jou Alleen’), Shell Schellekens (beest van een drummer en bekend van onder meer zijn productie van Golden Earring’s Cut album met de hit Twilight Zone) en Len Bouman op bas (die je volgens Hans nooit hoorde, maar er was als hij er moest zijn).

“We hadden volledige artistieke vrijheid”

Ik had toen met Van-Records, een klein platenlabel in Den Haag, afgesproken, dat als we een opname-deal zouden maken, dat wij het benodigde geld zouden krijgen en zij de mastertapes. We hadden dus volledige artistieke vrijheid! De deal moest alleen nog even bevestigd worden.

Ik kreeg het groene licht van Van-Records, toen ik in Samui zat. Per fax. Internet was er nog niet. Ik heb gelijk Hans Vermeulen in Holland gebeld. We besloten om de opnamen in Thailand te doen. Ik brak mijn vakantie af en ging vervolgens naar Bangkok, om een passende studio te zoeken voor dit project.

Bangkok was in die tijd al een grote stad met ongeveer 13 miljoen inwoners, maar lang niet zo georganiseerd als nu. De skytrain was net in aanbouw en van een subway was nog helemaal geen sprake. Er waren dus bussen en taxi’s. Je had altijd een fles water bij je in de taxi, omdat je nooit wist hoe lang de rit ging duren.

Ooit heb ik bij een oprit naar de tollway in een file gestaan. Het was ’s ochtends vroeg, rush-hour, en omdat de avond ervoor nogal laat was geëindigd, vielen mijn ogen na enige tijd dicht. Toen ik een half uur later wakker werd, stonden we nog precies op dezelfde plek. Dat kwam a) omdat de chauffeur niet echt doortastend te werk ging en b) omdat hij me niet wakker wilde maken met gemanoeuvreer en getoeter…

Als uitvalsbasis gebruikte ik destijds het Malaysia-hotel, bekend van de Amerikaanse militairen tijdens de Vietnamoorlog in de jaren ’60. Het was redelijk geprijsd en tja, ik moest ergens beginnen en had geen middelen om meteen maar in het Dusit Thani te gaan logeren. Van daaruit heb ik diverse studio’s bezocht. Meestal centraal gelegen, hoewel je in Bangkok niet echt van één centrum kunt spreken, omdat de stad daar veel te groot voor is.

“De moed begon tot in mijn schoenen te dalen”

Ik keurde alle studio’s af. Qua techniek of opnameruimte stonden ze niet op het verlangde peil. De moed begon tot in mijn schoenen te dalen. Er was nog één studio, die ik wilde bezoeken, maar die was nogal ver uit het centrum. Ergens in Bang Kapi. Op een adres dat moeilijk te vinden was. Ik had die voor het laatst bewaard.

Niet elke chauffeur wist die wijk te vinden, laat staan het juiste adres te bereiken. Veel chauffeurs komen namelijk vanuit de Isaan naar Bangkok in de tijd dat er weinig te doen is met de rijstbouw. Ze proberen zo wat geld te verdienen in the big city. Echter zonder enige kennis van straten en wijken, dat leert men dan al doende…

Twee keer moest ik van taxi wisselen. Beter gezegd: ze gooiden me er gewoon uit, omdat het ze te moeilijk werd. Uiteindelijk na veel gevraag in mijn steenkolen-thais kwam ik rond het middaguur aan in de Centre Stage Studio.

Ik werd ontvangen door ene meneer Kirati Promsaka, roepnaam ‘Keo’. Hij sprak redelijk Engels. De anderen die daar aanwezig waren, konden dat niet of nauwelijks. Keo en ik waren dus op elkaar aangewezen. Hij leidde me rond in het complex van een grote studio, een kleine studio en een nog kleinere opnameruimte boven het kantoor.

In elke studio stonden kleine en grote boards met vele schuifpanelen, knoppen die open en dicht geschoven konden worden. Ze werden vast gezet met tandenstokers, omdat ze wegens de weersomstandigheid steeds ‘werkten’ en een eigen leven gingen leiden… Een heel simpele en toch vernuftige oplossing.

Bij de ingang van elke studio waren kapstokken. In Holland zou je die gebruiken om je jas op te hangen als je naar binnen kwam, maar hier deed men dat voor als je naar buiten ging. De lucht moest binnen namelijk altijd koel en droog blijven voor het behoud van de apparatuur. Binnen was het dus altijd ijskoud!

CARABAO
Na de bezichtiging gingen Keo en ik aan tafel zitten onder een grote boom in de tuin. Qua sfeer klopte het. Alles daar ademde rock&roll in de meest muzikale zin. Muzikanten liepen in en uit. Het leek een uitdaging om het eerste album van The Rest met Hans Vermeulen daar op te gaan nemen. Daar iets te gaan doen wat nog niet eerder was vertoond.

Dat het de studio van Carabao was wist ik toen nog niet. Al 30 jaar de meest spraakmakende band van Thailand, zeker 30 albums uitgebracht en elk album meer dan 100.000 exemplaren verkocht. Dank zij de tandenstokers!

Informatie en bron:
Foto’s: Peer Evers
Content: Peer Evers
Bron: Thailandtref.com

2 REACTIES

  1. … en zijn kipjes zijn geen hollandse kriel kippen, maar “jungle kippen” ook wel “jungle fowls” genoemd die meer verwant zijn aan fazanten dan aan kippen.

Comments are closed.