KERSTSFEER IN THAILAND

0
224

~HET IS DAAR ARMOE TROEF~

(Daar heerst grote armoede)


THAILAND:- We waren pardoes temidden een groep Border Police agenten terecht gekomen, een Thaise politie-eenheid met een op zijn minst bedenkelijke reputatie.

Deze morgen reden we met twee auto’s vanuit Chiang Kham richting Wiang Kaen (het uiterste Noorden van de provincie Chiang Rai. Ze hebben er een schooltje opgericht in het Hmong dorp Baan Hoey Kuk. Hupsakee daar gaat dan hun slechte reputatie. Even aanvinken in het lijstje “te herziene vooroordelen”.

Onderweg vernam ik het waarom van dit filantroop gedrag. Het Thaise leger mag zich niet dichter dan zes km van de grens (hier is dat met Laos) ophouden. Ik veronderstel dat men zo grensconflicten wil vermijden.De eenheden Border Police mogen wel gaan en staan waar ze willen.

U begrijpt het al, de overheid wil via hen alle uithoeken van het land onder controle houden. Extra getrainde ogen en oren in een gekende smokkel zone waar drugstrafiek welig tiert. Strategie overgoten met een sausje van goede werken dus. Of toch niet?

Hoe Siriwan en ik hier tussen verzeild zijn geraakt? Wel via de dochter van een buurvrouw. Pueng heet ze (honingbij in het Thais), zou ze steken? Pueng is een 29-jarige ex-verpleegster nu phukong (kapitein) en ja hoor ze is de baas! Status en rang staat in dit land nooit ter discussie. Toen Siriwan haar toevertrouwde dit jaar voor het goede doel ergens in een schooltje snoep en schoolgerief te willen gaan uitdelen (*) stelde Pueng dit voor. Zo had zij een extra activiteit als organisator en wij een extra avontuur.

Bent u liefhebber van berglandschappen? Dan is de rit vanuit Theung naar Wiang Kaen sterk aan te bevelen. Als apotheose het laatste stuk naar het bergdorp Baan Hoey Kuk met stijgingspercentages waar een Zwitserse gems zou van gaan duizelen.

Toen we de eerste hutjes van het dorp zagen werd ik toch wel een beetje ongerust. Hier moest de nacht worden doorgebracht. Ja Roger, de nacht, één nacht, de mensen hier hun hele fucking leven lang, elke nacht! Verwende overjarige puber die je bent! Et voilà die zit! Altijd prettig om jezelf de huid vol te schelden.

De namiddag ging (zonder noemenswaardige inspanning) voorbij met “het kijken” naar de voorbereiding van de feestweide, het inrichten van de lokalen van het schooltje en dergelijke. Het politiekorps groeide aan met extra manschappen. Er werd gelachen en gezongen en, bij het invallen van de duisternis, een meegebrachte karaoke installatie geactiveerd. Even later, ze hadden een eigen whisky voorraad bij, werden de gezangen iets minder toonvast.

Verkwikkende nachtrust is ver zoek in deze omstandigheden maar ach ja dat past in het kader van opofferingen voor het goede doel.

‘s Morgens om acht uur begon het spektakel dan. Ouders met kinderen schoven aan bij een team van het ziekenhuis uit Wiang Kaen voor vaccinaties. Een andere groep uit de universiteit van Chiang Rai gaf acupunctuurbehandelingen aan diegenen die dit wensten. Verderop waren tandartsen mensen aan het verzorgen, er was een dierenarts aanwezig. Een bataljon kappers ging aan de slag en alles was gratis.

O ja, er werd zaaigoed en landbouw advies uitgedeeld door weer een andere instantie. De provinciale afdeling Verkeersbelasting was er ook en diegenen die de verre verplaatsing naar de stad niet gemaakt hadden konden ter plekke afrekenen.

Later die voormiddag arriveerde de burgemeester van Wiang Kaen en enkele hogere ambtenaren van de provincie Chiang Rai. Tijdens een kleine ceremonie werd de onlangs overleden Thaise koning geëerd. Daarna mochten alle volwassenen van het dorp aanschuiven om een hulprantsoen (voedsel en zaaigoed) in ontvangst te nemen.

En toen was het onze beurt.

Siriwan en ik hadden 120 pakketjes klaargemaakt met schoolbenodigdheden en snoepgoed. Wat een heerlijke bezigheid om een lach te toveren op al die kindergelaatjes. We voelden ons even Sinterklaas en Kerstman tegelijkertijd.
* Dank aan onze Thaise vriendinnen uit België die dit meegefinancierd hebben.

Terugkijkend op die dag wil ik nog even kwijt dat ik op geen enkel moment heb willen uitpakken met onze zogezegde “goedheid” door deze tekst te schrijven. In de Thaise samenleving is dit (tambun = goed doen) heel gebruikelijk, het is zelfs deel gaan worden van hun cultuur. Ook die stoere politiemannen waarmee we reisden doen dit met volle overtuiging. Pueng spendeert er maandelijks een deel van haar loon aan en erg hoog is dat niet.

Ik heb pure armoede gezien in dit afgelegen dorp en dat was erg shockerend en confronterend. Waarom slaagt de mensheid er niet in, zelfs nu in de eenentwintigste eeuw, alles beter te verdelen?
Informatie en bron:
Foto: Roger Stassen
Auteur: Roger Stassen
Thailandtref.com