EEN AMERIKAANSE REDDER OVER HET THAISE GROTDRAMA AAN HET WOORD

0
274

~BOEKDELEN SPREKEN~

 (Iets zeer duidelijk kunnen zien, bv in iemand gezicht)


MAE SAI:- De jongens moesten duiken in water zonder enig zicht, tot een half uur per keer. Op plaatsen kregen ze een tuig om, en moesten getrokken worden door de grot, zegt de leider van een groep Amerikaanse militairen die betrokken was bij de redding. Hij zei dat je zoiets maar één keer in je leven meemaakt. 

Derek Anderson, een 32 jarige reddingsspecialist van de US Air force zegt dat de kinderen een enorm doorzettingsvermogen hebben. “het was echt belangrijk dat de coach en de jongens besloten om sterk te blijven, ze hadden de wil om te overleven.”

De gecompliceerde reddingsactie om de jongens te evacueren begon op zondag, toen de eerste vier bevrijd werden. Op maandag werden er weer vier bevrijdt, en de laatste vier plus de trainer werden dinsdag uit de grot gehaald. Het nieuws dat de kinderen in de grot zaten hield de wereld achttien dagen in spanning, vanaf het moment dat men wist dat ze vast zaten tot hun bevrijding.

De groep ging op zaterdag 23 juni de grot binnen, als uitje. Ze werden verrast door zware regenval, en konden zich alleen in veiligheid brengen door dieper de grot in te gaan.

Hoe groot de reddingsoperatie moest worden ontdekten duikers uit Belgie, Australie, Engeland, Thailand en andere landen toen ze de grot in gingen. De Thaise regering had om hulp gevraag van Amerika. Een van de redders: “toen we de grot binnen gingen was die droog. Een half uur later stond er een bijna een meter water in, en het steeg nog steeds. Toen realiseerden we ons dat dit pas het begin was.”

De beslissing om de kinderen duikend te redden ondanks hun verzwakte conditie en het feit dat ze niet kunnen zwemmen werd genomen omdat het weer tijdelijk beter was. De pompen op vol vermogen laten werken zorgde voor luchtbellen op belangrijke punten in de grot die de redding mogelijk maakten.

Het zuurstofgehalte zakte, het risico dat de kinderen ziek zouden worden in de grot, of dat de grot door regen onder water zou komen te staan was te groot. Ze daar laten zitten was een mogeljkheid die eerst overwogen werd, maar later als steeds gevaarlijker gezien werd.

Duikers oefenden met kinderen van gelijke lengte en gewicht als de Wilde Zwijntjes in een zwembad. De kinderen moesten dicht bij hun duiker blijven, zodat die ze onder controle kon houden en helpen bij doorgangen die heel erg krap waren.

Het benodigde materiaal werd met veel moeite bij de jongens gebracht. Het belangrijkste waren de vol-gelaatsmaskers met overdruk. Als de kinderen in paniek zouden raken zou de druk het eventueel binnengestroomde water naar buiten verplaatsen.

De eerste pogingen om de jongens te bereiken mislukten, door de krachtige stroming van het ijskoude water. Ook doen de duikers lijnen hadden aangelegd bleef het levensgevaarlijk.

Voor iedere reddingspoging waren er honderd mensen in de grot nodig. Iedere jongen werd begeleid op verschillende punten door tientallen mensen op hun weg door de negen grotkamers.

Op sommige plaatsen werden ze begeleid door twee duikers. Bij nauwe doorgangen door een duiker. In grotten met luchtbellen werden de kinderen via de luchtbel verplaatst met hulp van vier redders. Andere stukken waren droog, maar gevaarlijk te belopen of te diep.

“We moesten lijnen spannen over ravijnen, en de jongens met die lijnen naar de overkant brengen.”

De persluchtcilinders die op diverse plaatsen in de grot gezet waren om de jongens van  lucht te kunnen voorzien bevatten geen perslucht (20% zuurstof) maar waren gevuld met 80% zuurstof.

“De wereld moet weten wat je kan bereiken als je echt wilt. Ik denk dat deze redding nog nooit ergens gedaan is,” zegt Anderson. “We hebben enorm geluk gehad dat de redding zo goed is afgelopen.”

Informatie en bron:
Illustraties: Khaosod
Content: B. Botje in Thailand
Bron: Khaosod