DE WILDE ZWIJNTJES GEVEN EEN INTERVIEW

0
144

~VAN DE HOED EN DE RAND WETEN~

(volledig geïnformeerd zijn)


CHIANG RAI – “Ik was bang … bang dat als ik niet snel thuis zou komen mijn moeder boos op me zou zijn,” zegt Chanin ‘Titan’ Wiboonrungruang, een van de Wilde Zwijntjes over hun ongeluk.

De Wilde Zwijntjes mogen hun verhaal doen, maar wel gekleed in hun voetbalkleren, en precies knorren wat er in het script staat. Ze gaven een persconferentie in het ziekenhuis op de laatste avond voor ze weer naar huis mogen.

Vragen moesten van te voren ingediend worden. Coach Ekkapol antwoordde op een van die vragen dat hij en het team besloten om de grot te verkennen, iets wat ze al eerder gedaan hadden. Een uur nadat ze binnen waren werden ze overvallen door het water en konden niet meer naar buiten vluchten.

“Ik raakte niet in paniek. Ik probeerde kalm te blijven en een weg naar buiten te vinden,” zegt Nattawut Takamsai, 14.

Toen de dertien merkten dat ze echt vast zaten zei coach Ekkapol dat die die nacht daar maar moesten slapen. Dat deden ze bij een plek met schoon water en besloten de volgende dag verder te zoeken naar een uitweg.

De coach waarschuwde de jongens om hun zaklantaarns te sparen, zodat ze zo lang mogelijk een beetje licht hadden. De dertien kregen water door het van stalactieten te likken, en lagen verder stil om zo weinig mogelijk energie te gebruiken.

De tweede nacht begonnen de problemen. De jongens waren toen echt moe en hongerig. “Ik viel bijna flauw, en voelde me zwak. Ik probeerde niet aan eten te denken, want dan kreeg ik steeds meer honger,” zei Titan, 11.

Eerst wilden de Wilde Zwijntjes wachten op redding, maar toen het water drie meter gestgen was probeerden ze zelf een uitgang te vinden. Met z’n allen probeerden ze om beurten te graven in de rotswand. Z wisten drie tot vier meter ver te komen. “Op die manier deden we tenminste iets,” zegt Ekkapol.

Op de tiende dag hoorden ze opeens stemmen die niet van hun waren. Een van de jongens, Adul Sam-on greep een zaklantaarn en scheen over het water. Toen zagen ze de twee duikers te voorschijn komen. “Dat was een geweldig moment. Ze vroegen ‘hoe gaat het met jullie?’, en ik antwoordde dat het goed met ons ging,” zegt Adul.

Snel daarna kwamen er marine SEAL’s en een dokter die negen dagen bij hen bleven tot ze allemaal gered waren. Nadat ze eindelijk van de SEAL’s en de dokter eten kregen tekenden ze met kalk op de wanden, en speelden dammen met steentjes.

“Negen dagen lang deelden we lief en leed. Ze zijn gelijk mijn eigen kinderen, nu,” zegt militaire arts ltn-kol. dr. Phak Lohanchun. Als de zwijntjes straks schoolvakantie hebben zijn ze bij hem in Korat van harte welkom. “Eerst wilde ik voetballer worden, maar nu wil ik SEAL worden,”  zegt Ekkarat Wongsukchan, 14.

Het interview duurde een uur. Bij het einde dankte het hele Wilde Zijnen team ltn-kol. Saman Kunan die tijdens de redding om het leven kwam. Voor ze het podium verlieten maakten ze allemaal een hele diepe buiging voor het portret van koining Maha Vajiralongkorn.

Khaosod