DE KRACHT VAN EEN THAISE AMULET

0
341

DE KRACHT VAN EEN THAISE AMULET

Er is geen kracht noch heerlijkheid aan.

(Het is onbeduidend en inhoudsloos)


‘Beschermd een Thaise amulet?’ Je ziet ze veel om de nek van Thaise mannen, vaak boven een getatoeëerde borst. Ook hangen ze aan de achteruitkijkspiegels in auto’s of in openbare gelegenheden en in huiskamers: amuletten, afbeeldingen van Boeddha en mythische figuren. Amuletten zijn van alle tijden en van alle culturen. Ze symboliseren de macht van een geloof.

Het zijn objecten die de dragers ervan het besef geven dat met behulp van het bovennatuurlijke alles wat wenselijk is , mogelijk kan zijn. Amuletten bieden bescherming tegen boze geesten, ongelukken en de effecten van zwarte magie.

Thaise amuletten, “kruang Lang khong khlang”, zijn ruwweg in te delen in twee categorieën. Tot de eerste categorie behoren de miniatuur boeddhabeelden “pra kruang”, van klei of metaal, vaak vervat in kleine medaillons, van heel eenvoudig tot rijkelijk versierd met zilver of goud. Ze vertegenwoordigen goddelijke macht, gebaseerd op een positief geloof in de eeuwige goedheid.

De dragers van de medaillons verplichten zich te leven volgens de regels van Boeddha, decent en deugdzaam. Als de dragers zich willen verlagen tot seks en alcoholische vertier , leggen ze hun amuletten af. Het tekent de behoorlijke pragmatische instelling van vele Thais. De eerdere monniken van eeuwen geleden hadden toen nog geen vaste verblijfplaats, zoals een tempel of klooster. Ze reisde door het land om de leer van Boeddha te verkondigen. Ze sliepen soms in kloosters of bij de lokale bevolking, maar meestal in de open lucht of in grotten waar ze baden en mediteerden. Een monnik werd pas echt bekend als hij vele mensen kon boeien met zijn verhalen en bepaalde krachten ontplooide zoals het genezen van ziektes, het helpen bij armoede of het herstellen van vrede en rust.

Wanneer deze monniken oud werden en niet meer konden reizen, werd er vaak in hun geboorteplaats een tempel opgericht voor deze Monnik waar ze voor de rest van hun leven verbleven. Door de bekendheid van deze monniken kwamen vele mensen van heinde en ver om zich door deze man te laten zegenen. Zoals ook nog in ons huidige beschaving willen we vaak een aandenken van een persoon of plek waar we ooit zijn geweest. Door de monniken werd er dan een mal gemaakt met een kleine afbeelding van een Boeddha. De monnik stelde zelf een mix samen van klei vermengt met andere ingrediënten zoals bijvoorbeeld kruiden, as of beenresten van dieren. Deze klei werd tot een bolletje gekneed en in de mal geduwd waardoor je een perfecte afdruk kreeg van de miniatuur Boeddha.

Soms werd er op de achterzijde nog een gebed in gegraveerd of worden er nog steentjes of stokjes ingeduwd. Het amuletje werd uit de mal genomen en bijgewerkt waarna het te drogen werd gelegd. Dit alles gebeurd tijdens het gebed van de monnik. Vaak is op de achterzijde van het amulet nog de vingerafdruk te zien van de monnik. Pelgrims die de monnik bezochten kregen na het gebed en zegening een amulet mee, het werd vaak in een dichtgeknoopt katoenen zakje onder de kleding gedragen. Vaak werden de amuletten ook doorgegeven aan familieleden en kennissen die ziek waren of gewoon wat meer geluk konden gebruiken. Wanneer de Monnik stierf werd zijn amulet vaardigheden overgenomen door zijn opvolger. De opvolger gebruikte echter nooit het zelfde recept, meestal een andere kleisoort, andere kruiden kleuren en afmetingen. Zo kan je van een amulet meerdere afmeting en kleuren hebben.

Het is ook aan deze materialen te zien uit welke periode deze komen, en door welke monnik ze gemaakt zijn. De kracht van het amulet. De kracht wordt niet ontleend aan het materiaal waarvan het gemaakt is, zo kan een amulet van lood meer waarde hebben als een amulet van zilver en zo kan een amulet in een koperen doosje meer waarde en kracht bezitten als een amulet gevat in een met diamanten bewerkt gouden houdertje. De kracht van de amuletten komt voort uit twee hoofdzaken, de eerste is de oorsprong van het amulet en door welke monnik het gemaakt en gezegend is. De tweede hoofdzaak is de energie die de amuletten hebben geabsorbeerd door het dragen. Hoe langer een amulet is gedragen, dus hoe vaker het over gegaan is van ouder op kind (meestal van vader op zoon of kleinzoon) hoe sterker de bescherming en kracht van het amulet wordt.

Dus een amulet wat 100 jaar in een kast heeft gelegen heeft minder kracht als een amulet dat 10 jaar door iemand is gedragen. Een amulet krijgt door het dragen de energie over van de drager zowel de goede als slechte energie, door als een soort filter te fungeren kan het amulet de drager beter beschermen en meer geluk brengen.

De tweede categorie amuletten is minder heilig en nogal heterogeen. Wordt de eerste categorie als volkomen normaal beschouwd, de tweede is zelfs voor Thais excentriek en raadselachtig. Daar zijn de rozenkransen en medaillons met min of meer exotische voorwerpen als stukjes ivoor en heilige planten, of objecten afkomstig van historische plaatsen of oude tempels. Verder de “takrud”, kleine rollen bedrukt met boeddhistische mantras. Zij zijn vervat in leer, bamboe, zilver soms in tijgerhuid. De tijger symboliseert kracht, vandaar de “kiew sua” tijgertandjes. De “bia kae” zijn kleine schelpjes en dan heb je nog de penissen van hout of kunststof. Tenslotte de afbeeldingen van Hanuman, de hindoe-apengod en zandkorrels van heilige planten en rijstkorrels uit een bedelnap van een monnik.Al die amuletten hebben pas kracht en waarde als ze zijn gewijd door een vooraanstaande monnik. Er zijn zelfs monniken die gespecialiseerd zijn in het wijden van amuletten.

Foutje gezien? Mail mij, ik zal u dankbaar zijn.
Informatie en bron:
Illustraties:Bruintje Tip Beer
Content: Bruintje Tip Beer