DE ONGELOVELIJKE WAARHEID ACHTER DE REDDING IN DE THAM LUANG GROT VAN THAILAND

0
507

~OPEN KAART SPELEN~

(eerlijk zijn, niets verbergen)


CHIANG RAI:- “We halen ze er allemaal uit, maar er is grote kans dat er een aantal zal sterven.”

Dat was de grimmige waarschuwing die Britse grotduiker Jason Mallison en zijn collega’s gaven aan de Thaise regering, toen ze zich voorbereiden om de 12 bange en verzwakte kinderen uite de grot te halen. Maar het was dank zij hun ongelofelijke inzet en kunde dat deze grimmige voorspelling niet uit kwam.

Voordat Mallison bij de grot kwam overwoog de Thaise regering om het team daar de komende maanden te laten zitten. Maar de dreigende moessonregens, het zakkende zuurstofgehalte en de verslechterende gezondheid van de jongens gaven maar één oplossing: evacuatie. Meer dan 1000 mensen waren daarbij betrokken.

De twaalf voetballertjes en hun coach zaten meer dan twee weken vast die in een vochtige donkere grot. Na negen dagen werden ze levend aangetroffen, waarop een enorme internationale reddingsactie startte om ze levend er uit te krijgen.

Terwijl de wereld haar adem inhield, gedurende de laatste drie dagen werden de jongens geëvacueerd. Ze kregen ketamine om hun zenuwen onder controle te houden.

Vader van een kind, Jason Mallison, werkt gewoonlijk op hoge schoorstenen. Hij kreeg een bericht waarin gevraagd werd om deel te nemen aan de moeilijkste grot redding ooit. Jason staat op de lijst van experts die gebeld kunnen worden voor grot ongelukken in Engeland en wereldwijd.

Eenmaal in Thailand aangekomen was zijn eerste taak zich bekend maken met de diverse grotten. De tweede taak was het zuurstofgehalte controleren in de grot. Daags voor zijn aankomst overleed ex marine duiker Saman Gunan.

Toen hij de grot in ging en de jongens op de zandbank zag zitten wist hij gelijk dat het zuurstofgehalte erg laag was. “Zelfs als je probeerde om van het water uit op de zandbank te klimmen was dat moeilijk, omdat er niet genoeg zuurstof was. Je begon direct te hijgen en te zweten.” Hij had een onderwater notitieboekje bij zich, en gaf dat aan de jongens zodat ze berichten met de wereld konden uitwisselen om hun moraal te verhogen.

Ondanks de goede relatie die Mallison had met de jongens kon hij zwarte gedachten niet voorkomen. “Elke keer als ik rondkeek in de grot zei een stemmetje in mijn achterhoofd dat dit wel eens de laatste keer kon zijn dat die die jongens levend zag. Chris en ik gaan echt problemen krijgen om ze er levend uit te halen. Ik was er zeker van dat ze vier maanden in die grot niet konden overleven.”

Tot dat moment had de Thaise regering evacuatie geweigerd. De dood van Gunan en de penibele situatie van de kinderen overtuigde de autoriteiten om dat toch te doen. “Ze realiseerden zich dat dit boven hun capaciteiten ging, en wij de mensen waren die hun konden helpen. Vanaf dat moment was evacuatie een serieus plan.”

Mallison: “Toen we eenmaal besloten hadden tot evacuatie waren wij twee van de duikers die ze zouden begeleiden. Maar er was geen enkele kans om ze te trainen met maskers op. Ik bracht de eerste kinderen er uit. We wisten niet of ons plan kon werken, dus probeerden we het met kinderen in een nabijgelegen zwembad.”

Elke duiker bereide een jongen voor op evacuatie, hielp ze een neopreen pak aan te trekken en het masker op te zetten. Daarna kwam het moment dat de jongens onder water moesten. “De pillen hielpen, maar de jongens waren opmerkelijk kalm onder water. Ze waren ongelofelijk dapper en geen van hen vertoonden enige paniek.”

Het eerste stuk was meteen het moeilijkste: 350 meter onder water, maar het was breder dan op andere plaatsen en de duikers konden ze begeleiden via de hulplijnen in iets van 20 minuten.

“De jongens spraken maar een paar woorden Engels. Ik vroeg of ze okay waren, om ze kalm te houden. We konden een kind per keer doen. Die moesten we aan elkaar doorgeven. Soms onder ons. We moesten die hulplijnen goed vasthouden, zonder die lijnen waren we verloren. Chris merkte dat tijdens de laatste evacuatie. Hij verloor zijn grip op de lijn en dat was een verschrikkelijke ervaring.”

Centimeter voor centimeter kropen ze door de tunnels. Soms was er maar 50 centimeter ruimte, de duikers moesten de jongens en de luchttanks vasthouden. In water zonder enig zicht. De duikers moesten hun handschoenen uittrekken om de jongens en de hulplijnen te kunnen voelen. Na afloop waren hun handen bont en blauw.

“Het duurde een paar uur om elke jongen er uit te halen. De afstand was heel erg lang; meer dan een kilometer onder water zonder enig zicht.”

Op de derde dag van de evacuatie moesten de laatste vier kinderen en de coach gered worden. De redders wisten dat ze weinig tijd over hadden, en besloten om ze alle vijf die dag te evacueren. De coach was niet de laatste, maar de negende die uit de grot gehaald werd.

De duikers moesten hun emoties goed onder controle houden. “Maar we kregen wel een brok in onze keel toen de laatste er uit gehaald was. We hebben het geklaard, riepen we.”

“De Thaise marine duikers werken compleet anders dan wij dat doen. Hun materiaal en methodes waren verkeerd, ze hebben geen ervaring in grotduiken. Wij hebben altijd reserve cilinders bij ons, de Thaise marine duikt met één cilinder. Als je dan in problemen komt, ben je er geweest.”

Mallison was ook verbaasd te zien dat de Thaise SEALs de grot ingingen zonder genoeg lucht voor de terugweg. “Ze zeiden dat ze opdracht hadden om bij de kinderen te blijven, tot het einde, wat er ook gebeurde. Daarbij gebruikten ze veel te veel lucht.”

Het gevolg was dat de vier Britten, waaronder Mallinson, extra tochten moesten maken om cilinders en licht voor de SEALs te brengen. Maar iedereen werkte wel samen als een team. Er was geen Brits team en een Thais team, maar een reddingsteam.

“Het ging allemaal een stuk beter dan we hadden durven hopen.We hebben een hoop geleerd in deze operatie dat we in de toekomst kunnen gebruiken.”

Informatie en bron:
Illustraties: Bangkok Jack
Content: B. Botje in Thailand
Bron: Bangkok Jack