DE 26-JARIGE NEDERLANDSE YAZMIN BELANDDE IN DE THAISE CEL

0
444

~UIT DE NEK KLETSEN~

(Onzin verkopen)


KOH PHI PHI:- Yazmin Riemers (26) werd op een Thais eiland slachtoffer van corruptie. Urenlang wordt ze vastgehouden en geïntimideerd op een politiebureau, terwijl haar vriend naar haar op zoek was.

RONDREIS DOOR THAILAND
“Een aantal jaar geleden besloten mijn vriend Thijs en ik om in de zomervakantie te gaan backpacken. We waren nooit eerder met alleen een rugzak op reis geweest. Wel hadden we allebei een klik met Azië. Daarom kozen we voor Thailand. Onze rondreis duurde een maand.

Na drie weken kwamen we aan op het eiland Koh Phi Phi. Ondanks de prachtige stranden en het helderblauwe water viel het eiland mij een beetje tegen: het was wel heel erg toeristisch. We sliepen gelukkig in een supermooi huisje met uitzicht op zee.

Omdat je rond Koh Phi Phi prachtig kunt snorkelen, gingen we mee op een snorkeltour. Na afloop besloten we om te investeren in twee eigen snorkels, want we hadden nog een aantal dagen eilandhoppen voor de boeg. In een winkeltje in een van de drukke straten van het eiland vonden we een snorkelset die er kwalitatief goed uitzag, verpakt in een doos. Ze hadden gelukkig een losse set om te passen en die zat goed. Voor omgerekend 15 euro per snorkelset gingen we blij de deur uit.”

MET EEN KWARTIERTJE TERUG
“De volgende dag vertrokken we – voor de veiligheid zonder onze paspoorten of telefoons – naar het strand om te gaan snorkelen. Eenmaal in zee kwamen we erachter dat de snorkelsets ons allebei niet pasten. Wat we ook deden, de brilletjes bleken niet waterdicht. Enigszins geïrriteerd kwamen we het water weer uit.

Omdat Thijs en ik geen ochtendmensen zijn en we allebei geen zin hadden om met de snorkels terug te gaan naar het winkeltje, deden we een wedstrijdje steen-papier-schaar. Ik verloor. En dus vertrok in naar de winkel, met de hoop dat we de sets konden ruilen voor andere snorkels. Ik zei tegen Thijs dat ik met een kwartiertje terug zou zijn.

Koh Phi Phi is klein, het winkeltje was maar vijf minuten lopen van onze plek op het strand. Ik was een beetje gefrustreerd, maar niet van plan om een probleem te maken van de slecht passende snorkels. We waren immers op vakantie. Bij de kassa probeerde ik de eigenaar van de winkel vriendelijk uit te leggen wat er aan de hand was. Om mijn verhaal kracht bij te zetten pakte ik de doos van de bewuste snorkelset uit het rek. Maar nog voordat ik me weer kon omdraaien richting de kassa, lag ik opeens op de grond. Even had ik geen idee wat er gebeurd was. Ik dacht aan een aardbeving, totdat ik besefte dat de man van de winkel zich had afgezet op een rek en mij had gevloerd – om ons heen lagen duikbrilletjes en onderwatercamera’s op de grond.

De man pakte mij hardhandig vast en trok me omhoog. Voordat ik een woord kon uitbrengen werd ik achterin de winkel op een stoel gezet. Een vrouw die ook in de winkel werkte kwam erbij staan. Allebei begonnen ze tegen me te schreeuwen: ‘you steal, you steal!’ Toen ik verbouwereerd riep dat dat helemaal niet het geval was, zeiden ze dat ik loog. Ze hadden me zo stevig vast dat mijn armen pijn deden en rood werden. Ze begonnen nog harder te schreeuwen, waardoor andere winkeleigenaren en passerende toeristen schaapachtig mijn kant op keken. Sommigen begonnen te filmen en foto’s te maken. Ik voelde me hulpeloos. Ik riep: ‘gaan jullie me nog helpen?’, maar niemand deed iets.”

BIZARRE SITUATIE
“De winkeleigenaar was woedend en zei dat ik moest blijven zitten. Hij ging de politie bellen. Op dat moment vond ik dat eigenlijk wel prima – ik had niets gestolen, er was geen enkel bewijs. Gelukkig was de politie er snel. Ze wilden dat we allemaal meekwamen naar het bureau. Ik verwachtte dat ik handboeien om kreeg en achterin een politieauto gezet zou worden, maar ik kon gewoon mee op de scooter. Eigenlijk ging het ritje er vrij relaxed aan toe – zoals dat gaat op een eiland. Het voelde als een opluchting. Waarschijnlijk kon ik zo weer gaan als ik tegen de agenten vertelde wat er gebeurd was.

Ik voelde me hulpeloos. Ik riep: ‘gaan jullie me nog helpen?’
Op het politiebureau moest ik heel lang wachten. Ik dacht: de winkeleigenaar is kwaad en probeert een punt te maken, ze laten hem waarschijnlijk uitrazen en dan mag ik mijn kant van het verhaal vertellen. Ik probeerde rustig en geduldig te blijven, duidelijk te laten zien dat ik zou meewerken en geen problemen zou veroorzaken. Op een gegeven moment kwam er een agent naar mij toe.

Klik HIER om verder te lezen!